Eκδoσεις ΑΪΒΑΛΗ

Παλαιά και νέα ποίηση: Θεωρία ποίησης

2012-02-10T06:40:00.000-08:00

Αιμίλιος Χουρμούζιος

(1904-1973)

Οι εκδόσεις των φίλων,

Αθήνα 1980

Είναι καιρός που επαύσαμε να ταλαιπωρούμεθα για τον προσφορότερον ορισμό της Ποιήσεως. Και είναι, νομίζω, ο καιρός της χρεωκοπίας των «σχολών», των κινημάτων στην τέχνη, των μανιφέστων και των θρησκειών. Η Ποίηση οδοιπορεί μαζί με τη διαλυμένη ψυχή του ανθρώπου κι αν κάπου σταθμεύει, είναι για να μετρήση το πλάτος των παρθενικών της βημάτων. Είναι αληθινά η καταλυτική εποχή του θανάτου των ενθουσιασμών που σ’ άλλα χρόνια, παλαιότερα πολύ – αφού οι δεκαετίες έχουνε τώρα για μας την έκταση των αιώνων και το χτες βιάζεται να περάση στην προϊστορία – αρκούσαν για να γίνουν οι στρατολόγοι των «σχολαρχών». Ο ποιητής είναι σήμερα περισσότερο μόνος απ’ όλους τους περήφανους ερημίτες που την αχνή τους μορφή μας περισώζει το εικονοστάσι της παγκόσμιας γραμματολογίας. Μόνος είναι, γιατί λείπει τώρα το στοιχείο της κοινότητας των σκοπών κι ο μυστικιστικός φανατισμός του συνεκτικού ιδεώδους. Τίποτα δεν είναι πια πλήρες, τίποτε δεν είναι άρτιο. Και η Ποίηση, αφού έγραψε την τροχιά του ιδεολογισμού από τα μέσα του 19ου αιώνα ως τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, βρίσκεται τώρα στη νεκρή ζώνη της αοριστίας. Έχει ξεπεράσει το στάδιο των απατημένων προσδοκιών. Δεν πιστεύει ο ποιητής και δεν δέχεται. Δεν ελπίζει, γι’ αυτό και δεν αυταπατάται. Μα είναι η Ποίηση αγώνας;…

Η εισβολή του ιδεολογισμού και της φιλοσοφίας στην Ποίηση που έχουν εκτοπίσει, ή τουλάχιστον παραμερίσει, το καθαρό συναίσθημα και βάρυναν τον μελωδικό λυρισμό, δεν είναι φαινόμενο των σύγχρονων καιρών. Οι καιροί μας και οι ποιητές των καιρών μας έχουν αντιδράσει στηνοργανωμένη ιδέα της εποχής του επιστημονισμού. Το σκίρτημα του υπερρεαλισμού υπήρξε μια ανταρσία και της οργανωμένης ιδέας, κατά της λογικής, αλλά η ανταρσία δεν θα διεκδικούσε τη θέση της στο χρονικό της Ποιήσεως του ΧΧού αιώνα αν δεν υψωνόταν κάθετη για ν’ αγγίση τον προσανατολισμό. Ήδη, με πολλή λογική ο Αντρέ Ζιντ διατύπωσε στις Νέες Τροφές το επαναστατικό σύνθημα: «Α! ποιος θα λυτρώση το πνεύμα μας από τις βαρειές αλυσίδες της Λογικής;». Κι αυτός ο Πωλ Βαλερύ γινόταν κατά κάποιον τρόπο ο πρόδρομος του αυτοματισμού με τον περίφημον αφορισμό του: «Η παραμικρότερη διαγραφή (rature), παραβιάζει τον αυθορμητισμό». Η κατάλυση της λογικής υπήρξε μια προσπάθεια διαφυγής των ανθρώπων του πνεύματος από τα αδυσώπητα συμπεράσματα των λογικών κατασκευών και ο αυθορμητισμός μια παραλλαγή της διαφυγής αυτής που αναζητούσε με την ανασκαφή του υποσυνειδήτου την εξαγωγή ενός καινούργιου εγώ, απείραχτου από τη φθορά της προσαρμογής με τον πολύμορφο –ηθικό, ιδεολογικό και πολιτικοκοινωνικό- συμβατισμό. Ολόκληρο το υλικό της Ποιήσεως είχε τριβεί από την αδιάλειπτη επανάληψη κι από την αποθήκευσή του στα ίδια μορφικά περιγράμματα. Ακόμη και οι λέξεις, τα φραστικά σχήματα, οι λεκτικοί συνειρμοί φαίνονταν τρομεροί αναχρονισμοί. Αν ο Βαλερύ πίστευε πως «οι ολόγυμνες σκέψεις και οι ολόγυμνες συγκινήσεις είναι τόσο αδύνατες όσο κ’ οι ολόγυμνοι άνθρωποι, γι’ αυτό, θα πρέπει να τις ντύσουμε» -και ποιο θα ήταν το ντύμα τους, αν μη οι λέξεις;- ο Αντρέ Μπρετόν, ο πρωθιεράρχης του υπερρεαλισμού, ζητώντας και τον λεκτικό αυτοματισμό, θεωρούσε πως «ήταν τερατώδης πλάνη να πιστεύουμε πως η γλώσσα δημιουργήθηκε για να διευκολύνει τις ανθρώπινες σχέσεις». Ο ριζοσπαστισμός του υπερρεαλισμού, δαμασμένος από τον σατανά του, τη λογική, επαναλαμβάνει το σύνθημα του Μπρετόν με αυτή τη λεπτή υπεκφυγή του Αντρέ Ζιντ που συναντά ο μελετητής του χρονικού της Νεώτερης Ποίησης στο ίδιο εκείνο απόσπασμα των Νέων Τροφών που δημοσίευσε το ντανταϊστικό όργανο η Λογοτεχνία: «Ονειρεύομαι νέες αρμονίες, μια τεχνική των λέξεων λεπτότερη και ειλικρινέστερη, χωρίς ρητορική και που δεν ζητάει τίποτε ν’ αποδείξη». Αυτό το «που δεν ζητάει τίποτα ν’ αποδείξεη» είναι μια άλλη μορφή του υπερρεαλιστικού αυτοματισμού, μια άλλη άρνηση του λογικού συνειρμού που οδεύει πάντα προς ένα κάποιο αποδεικτικό συμπέρασμα, είτε τούτο διατυπώνεται είτε απλώς υποβάλλεται.

***

Η Ποίηση, από τα πρώτα χρόνια της τρίτης δεκαετίας του ΧΧού αιώνα, αγωνίζεται να κερδίση κάποιαν αυτονομία όχι τόσο ειδολογική όσο πνευματική. Προσπάθησε ν’ αποχωριστή από τη γενική κίνηση του πνεύματος, εγκαταλείποντας σιγά σιγά και με θυσίες οδυνηρές τις μεστότερες κατακτήσεις της. Από τότε χρονολογείται η ρήξη με την παράδοση. Από τότε σημαδεύεται αυτό το έξαλλο ταξίδι προς το άγνωστο που έμελλε να περάση από τις αδυσώπητες Συμπληγάδες του Ορθολογισμού και του Παραλογισμού για να μας φτάση δεινά τραυματισμένη αλλά και με πολλή δύναμη κι αυτοπεποίθηση για να μην επιχειρήση καμιάν επώδυνη επιστροφή προς ό,τι με τόσο πάθος και με τόσην αγωνία αποχωριζόταν. Τριάντα περίπου χρόνια διαρκεί η κρίση της αναζήτησης, η δοκιμασία των επάλληλων αποτυχιών, η θανάσιμη πάλη με την πρόζα για τη βεβαίωση του ιδιότυπου εδάφους όπου καλλιεργείται ο νέος ποιητικός λόγος, και στα τριάντα τούτα χρόνια οι κατακτήσεις υπήρξαν τόσο μεγάλες όσο μεγάλη υπήρξε και η αυτοκαταστροφή και η αυτοκατάλυση σε στείρα αποτελέσματα. Μ’ όλο τούτο, τα τριάντα αυτά χρόνια έγιναν ήδη μια ιστορία και το πρώτο κεφάλαιο μιας νέας παράδοσης που έχει τούτη την ιδιοτυπία από ό,τι συνήθως εννοούμε λέγοντας παράδοση: την αέναη κινητικότητα και τον δυναμικό μεταβολισμό. Σήμερα η Ποίηση δεν διεκδικεί πια έναν νέο ορισμό που να θέτει με τον περιοριστικό του χαρακτήρα ορόσημα, φράγματα και τυπικούς κανόνες. Η Ποίηση σήμερα, αν βρίσκεται από ιδεολογική πλευρά στη νεκρή ζώνη της αοριστίας, από καθαρά τεχνολογική βρίσκεται σε μια ρευστότητα ιδεολογική που φαίνεται να δικαιολογεί τη ρήση του Βαλερύ: «Οι περισσότεροι από τους ανθρώπους έχουν για την Ποίηση ιδέα τόσο αόριστη, που η ίδια αυτή αοριστία της ιδέας τους είναι γι’ αυτούς ο ορισμός της Ποιήσεως». Αυτή η αοριστια είναι ό,τι απελευθερώνει τον σύγχρονο ποιητή από την οποιαδήποτε πειθαρχία, που ενδυναμώνει την ατομική προσπάθεια τα κατάχτησης ενός προσωπικού αισθητικού πιστεύω και γίνεται το κίνητρο της ατομικής συνεισφοράς για την αργή μορφοποίηση του νέου ποιητικού ιδεώδους. Εξάλλου η βαθμιαία ιδεολογική απομόνωση του ποιητή που ζει μετ α άλλα ανεξάρτητα πνεύματα τη στιγμή της Μεγάλης Διάψευσης του ιδεώδους του ομαδισμού, αν απελευθερώνει την ποιητικήν έμπνευση και κινεί τις δημιουργικές δυνάμεις της φαντασίας, βοηθεί ταυτόχρονα, χωρίς ιδιοτέλεια, την ίδια μορφοποιητική λειτουργία που συντελείται σχεδόν ασυνείδητα, αλλά γι’ αυτό όχι λιγότερο οικοδομητικά. Δεν μπορεί κανείς να γνωρίζει πόσο διάστημα χρόνου θα καλύψη η απομόνωση τούτη που μπορεί να χαρακτηρισθή με πολλή σχηματοποίηση σαν μια επιστροφή στο άτομο. Όμως ουσιαστικά δεν πρόκειται για επιστροφή, αλλά για μια νέα ανίχνευση του ατόμου. Επιστροφή θα ήταν αν το σημερινό άτομο ήταν το προπολεμικό μόριο της ομάδας που είχε παραμερίσει για να κονιορτοποιηθεί από τον οδοστρωτήρα του ομαδισμού, ένα μόριο αυτάρεσκο, εγωκεντρικό, αλαζονικό κι ατίθασο, ξένο προς ό,τι θα ήταν δυνατό να θεωρηθή σαν προσπάθεια κοινωνικού μεταμορφισμού ή καν το μόριο εκείνο το ομφαλοσκοπικό και αδιάφορο που στένευε τον κόσμο σε μια γειτονιά και την παγκόσμιαν αγωνία την περνούσε από τη βελονοτρυπίδα του μικρόχαρου εγώ του. Σκέπτομαι το άτομο που ήταν μια άρτια κοινωνική μονάδα και δέχτηκε ν’ ακρωτηριάση τις προεξοχές του ατομισμού του για χάρη του ομαδικού σχήαμτος της ευτυχίας. Τώρα που το σχήμα τούτο αποδείχτηκε τόσο κακότεχνο και τόσο στενόχωρο που να μη μπορεί να δεχτή την ανθρώπινην αγωνία και τώρα που το προσωπείο της ελευθερίας φενακίζει το τερατώδες πρόσωπο της δουλείας, το άτομο θέλει να ξαναγυρίση στον εαυτό τουτον ανανεωμένον από τον πύρινο κύκλο της μεγάλης δοκιμασίας. Έτσι φαντάζομαι και τέτοια νομίζω, πως είναι αυτή η επιστροφή που δεν γίνεται μ’ ενθουσιασμό αλλά με πολλή πίκρα. Πόσον καιρό θα είναι ο άνθρωπος ερημίτης του εαυτού του δεν είναι δυνατό να προμαντευθή γιατί κανένας δεν είναι σε θέση να γνωρίζει αν η φοβερή σύγχυση των ιδεών, που την ξεκαθαρίζει ο καθένας μας ξέχωρα για την ειρήνευση της δικής του ψυχής, θα οδηγήση σε καινούργιο χάος. Ωστόσο το διάστημα τούτο δεν μπορεί πια να είναι ένα διάστημα σιγής για τους ανθρώπους που έχουν ακόμα φωνή. Και οι σκόρπιες φωνές μ’ όλη την πολυτονία τους είναι ικανές να δημιουργήσουν τη συμφωνία των διάσπαρτων και συχνά παράταιρων ήχων που είναι χίλιες φορές προτιμότερη από τη διατεταγμένην ομοφωνία. Η έλλειψη σταθερού προσανατολισμού, ιδεολογικού και αισθητικού, αν αποκόπτει κάθε δεσμό με την άστατη παράδοση των μεσοπόλεμων χρόνων, αρχίζει να γίνεται η ίδια παράδοση. Οσο οξύμωρη κι αν φαίνεται η βεβαίωση τούτη, δεν παύει να είναι περίεργη πραγματικότητα. Αρχίζει δηλαδή να σταθεροποιείται το κλίμα της ασύδοτης ελευθερίας που επιτρέπει τα πιο επικίνδυνα τολμήματα, αλλά και τα πιο γόνιμα συνάμα, γιατί η αλυσίδα της μίμησης συναντά τουςτουςείποντες κρίκους. Εκεί, είτε σταματά, είτε επιχειρεί το άλμα της νοητής ανασύνδεσης με το παρελθόν. Όμως το άλμα πέφτει συχνά στο κενό γιατί είναι πάντοτε δύσκολη η ψυχολογική γεφύρωση του σήμερα με το χτες. Το χτες είναι γεμάτο με προσδοκίες που σήμερα, κάτω από το ωμό φως των ξαστοχημένων πραγματοποιήσεων, αναδίνουν τη νοσηρότητα ή, στην καλύτερη περίπτωση, τη χίμαιρα. Ό,τι αναβιώνει το χτες ηχεί στην ψυχή μας σαν ήχος κούφιος, ήχος στεγανός, αφού δεν υπάρχει καμιά ανακλαστική επιφάνεια για να τον αναζήση. Τι επιζή σήμερα; Ισως κάποιος τρόπος ποιητικός, κάποια στιχουργική τεχνική, κάποια υπολείμματα ρυθμών που αγωνίζονται να θεμελιώσουν τη συνέχεια χωρίς να το πετυχαίνουν, γιατί κανένας άξιος ποιητής του καιρού μας δεν επιχειρεί το αβέβαιο τούτο βάδισμα απάνω στο τεντωμένο σκοινί που θέλει να συγκρατήση το ολάρμενο καράβι από το μεγάλο ταξίδι. Οι ποιητικοί τούτοι τρόποι και οι στιχουργικές επαναλήψεις των προτύπων του χτες δημιουργούν την ψευδαίσθηση της πορείας. Και συνηθίζουμε να θεωρούμε ότι η Νέα Ποίηση έχει κιόλας ηλικία γιατί δυσκολευόμαστε πάντα να εμπιστευτούμε στα νεογέννητα.

***

Περιπέτεια λυρισμού

Η ηθική διάλυση του υπαρκτού κόσμου, η αξεπέραστη, υποκειμενικά και αντικειμενικά, κρίση των ιδεών, η αδυναμία της φιλοσοφίας να στηρίξη μια κατάφαση κα να διεκδικήση αδιασάλευτο έδαφος στο χώρο της ψυχής, υπήρξαν οι συντελεστές της αοριστίας. Η αοριστία, από τα πρώτα χρόνια της μεσοπόλεμης παρένθεσης, είχει επιβληθή σα κλίμα αισθητικό, αφού προηγουμένως είχε δημιουργήσει την ηθικά περιρρέουσαν ατμόσφαιρα –(πόσον αληθινά λαμπρός είναι, στη γενικευτικότητά του, ο ροϊδικός όρος…). Η αοριστία είναι και αυτή μια κρίση – μια κρίση ιδεολογική στην ευρύτερη και περιληπτικότερη έννοια του όρου. Αλλ’ υπάρχουν κρίσεις και κρίσεις. Οι παροδικές και οι μόνιμες. Ό,τι χαρακτηρίζει τις παροδικές κρίσεις είναι ένας οξύτατος αγώνας ανάμεσα στην κατάφαση και στην άρνηση, ωσότου η κατάφαση εξουδετερώση την άρνηση και συνεχίση, μ’ όλη την ταλάντευση, τη γραμμή της πορείας, ή ωσότου η άρνηση αποσυνθέση την κατάφαση και δίνοντας στην πορεία μιαν άλλη κατεύθυνση, εγκατασταθή σαν μια νέα, αυτή, κατάφαση χρησιμοποιώντας τα διαλυτικά στοιχεία της πρώτης, που μεταβάλλονται τώρα σε στοιχεία θετικού δυναμισμού. Στις παροδικές κρίσεις η Ιστορία σταθμεύει πρόσκαιρα, όσο χρειάζεται για να σημαδέψη την ταραχή. Αλλ’ η συνέχεια επιβάλλεται, κυριαρχεί και οδεύει, είτε στην παλιά γραμμή είτε στη νέα, γιατί και η νέα γραμμή είναι μια συνεχής κατάφαση μ’ ελαφρούς τιναγμούς. Στις μόνιμες κρίσεις ο αγώνας είναι αδιάλειπτος˙ όμως, μετά την πρώτην οξύτητα, αποκαθίσταται σιγά σιγά ένα καθεστώς που έχει το στοιχείο κάποιας ρευστής μονιμότητας. Είναι η μονιμότητα που δεν κλείνει τον θάνατο του στατικού, γιατί οι αντιφατικές δυνάμεις βρίσκονται πάντοτε σ’ ενέργεια και εγρήγορση. Ωστόσο καλύπτει ένα χρονικό διάστημα επαρκές για να δημιουργήση ατμόσφαιρα, θερμοκρασία, κλίμα. Η κρίση γίνεται συνείδηση και απαιτεί την προσαρμογή. Και η Αισθητική είναι κυριότατα μια προσαρμογή στο ηθικό κλίμα της εποχής. Δεν είναι δύσκολο ν’ αντιληφθούμε πως η ιδεολογική αοριστία δημιούργησε την αισθητική της αοριστίας. Οι απαρχές πρέπει να ν’ αναζητηθούν στην περίοδο της τυπικής εκείνης προσπάθειας της επιστήμης να διασπάση το διάφραγμα που εχώριζε την έννοια της στατικής ύλης από την εν δυνάμει ύλη, δηλαδή την ενέργεια. Είναι μια αποφασιστική περίοδος μεταξιώσεως των αξιών, η εποχή μιας νέας φυσικής που ανέτρεπε με ραγδαιότητα τις παραδεγμένες ιδέες και κλόνιζε σύρριζα τις καθιδρυμένες αντιλήψεις. Η βαθύτατη αλλαγή που έμελλε να επηρεάση τη φιλοσοφία, την κοινωνιολογία και φυσικάη την αισθητική, που αποτελεί έναν κλάδο του ιδεολογικού επιστεγάσματος της κοινωνικής διάρθρωσης, υπήρξε η βασική αιτία του μεγάλου αποχωρισμού του ατόμου από την παράδοση, το κίνητρο της διαφυγής του από την κοινή κοίτη του πνεύματος, η αφορμή της ρήξης με την οργανωμένη ιδεολογία της κοινωνικής μάζας. Από τη στιγμή που οι τρέχουσες ιδέες έχασαν την πειστικότητά τους, το καθορισμένο εννοιολογικό τους περίγραμμα με τη σαφήνεια του περιεχομένου του έγινε εξαιρετικά στενόχωρο, η φθορά των λέξεων πρόβαλε με περισσότερη γυμνότητα, κι ο αγώνας αίφνης του Μαλλαρμέ, για την κάθαρση και τη λεκτική αποπνευμάτωση φαινόταν ανεπαρκής για να τους ξαναδώση την παρθενικότητα και τη στίλβη τους. Δεν έφταιγαν τόσο οι λέξεις όσο το εννοιολογικό τους φορτίο. Οι λέξεις, ειδικά μετά το ουμανιστικό στάδιο της ποιήσεως που χρονικά τάσσεται ανάμεσα στον συμβολισμό και τον νεοσυμβολισμό, (δηλαδή σε μια περίοδο που καλύπτει περίπου τριάντα τόσα χρόνια, από το 1890 έως το 1920), και μετά τη φιλοσοφική φάση, όπου η ποίηση προσπαθούσε ν’ ανταγωνισθή τη φιλοσοφία στο επίπεδο της μεταφυσικής γνώσεως του κόσμου, οι λέξεις έμειναν αυτό που ήταν: οχήματα ιδεών που δεν άργησαν να γνωρίσουν βίαιους τιναγμούς πάνω στα κοφτερά χαλίκια της αποκαλυπτικής παρουσίας του υποσυνείδητου. Η γεφύρωση του διχασμού του βαθύτερου εγώ με το εγώ το διαμορφωμένο από την τριβή του ατόμου με το κοινωνικό σύνολο, η κατάργηση της διάστασης ανάμεσα στην παρθενική ψυχή του ανθρώπου και του αντικειμενικού κόσμου, η συγχώνευση δηλαδή του υποκειμένου με το αντικείμενο, άλλοτε μόλις συνειδητή, ή μάλλον χαμένη στις σκοτεινές περιοχές του ονείρου, σήμερα ανάγκη επιβλητική μέσα στην απόγνωση της αυτοκαταδίκης και της αυτοεξορίας, υποβάλλει την έφεση μιας γνώσης ολοκληρωτικής του εγώ και του κόσμου, και παράλληλα μιας ηθικής που θα ρυθμίση την ατομική αγωγή απέναντι του συνόλου ή, καλύτερα, της ηθικής που θα καταργήση τη διάκριση ανάμεσα στην ατομική και τη μαζική αγωγή.

***

Η αγωνία της Ποιήσεως και η περιπέτεια του Λυρισμού άρχισαν από την ώρα που το άτομο ζήτησε να γνωρίση τον εαυτό του, να τον γνωρίση ολοκληρωτικά, σε βάθος και σε πλάτος, κι από τη στιγμή που η αυτοεμπειρια χρησιμοποιήθηκε σαν ένα μέσο για να γνωρίσουμε τον κόσμο. Από την ίδια στιγμή η Ποίηση γίνεται ένας αγώνας για την κατάχτηση του επιστητού και μαζί πλουτίζεται με διεκδικήσεις που άλλοτε παρακολουθούσαν μονάχα το φιλοσοφικό πνεύμα στις αναζητήσεις του. Ήδη ο Μπωντλαίρ θεωρούσε τον εαυτό του το σκεύος εκλογής που είχε επιλεχθή για να εκφράση το μυστήριο της ζωής, ενώ πριν από τον υπερρεαλισμό και τον πρωθιεράρχη του τον Αντρέ Μπρετόν, ο Ζερράρ ντε Νερβάλ αναζητούσε χωρίς καμιά προπέτεια ταχυδακτυλουργική, να ισορροπήση το υπαρκτό με το ανύπαρκτο, το απτό με το ασύλληπτο, το όνειρο με τη ζωή: «Θαρρώ, έλεγε ο ανύποπτος εκέινος πρόδρομος των νεώτερων εξερευνητών του ονειρικού χώρου, πως η ανθρώπινη φαντασία δεν επινόησε τίποτα που να μην είναι αληθινό». Κι από τότε η υπαρκτή ζωή, ο θεατός κόσμος αποτελούσαν μια δεύτερη αλήθεια που ερχόταν να προστεθή στην αλήθεια την ονειρική. Αν η αντίληψη τούτη, στην εποχή ακόμη του ρομαντισμού, ήταν μια καθαρά ποιητική βεβαίωση, που είχε μόνο στήριγμα τη μυστικιστική προσήλωση των ποιητών στην αποκαλυπτικότητα της εμπνεύσεως, στα νεώτερα χρόνια οι ψυχαναλυτικές έρευνες επροίκισαν τις ποιητικές φαντασιώσεις με τη θετική κι αποδεικτική δύναμη της επιστήμης.

[…]

Kωνσταντίνος Θεοτόκης: ο εισηγητής του κοινωνιστικού μυθιστορήματος στην Ελλάδα: ο άνθρωπος – το έργο, Ικαρος 1941

Το έργο του Θεοτόκη, απλό καθαυτό, συμπυκνώνει και θα έλεγα: ολοκληρώνει –αν σταθούμε στις συνιστώσες γραμμές– τη διαδρομή της νεώτερης πεζογραφίας μας. Μετά την οριστικήν έκπτωση του ρομαντισμού, που εδώ στον τόπο μας ξεστράτισε σε μια παρωδία κλασσικισμού με κέντρο την άκαρπη προγονολατρεία, ο συμβολισμός επέβαλε ένα τεράστιο άλμα προς νέες πνευματικές περιοχές κ’ ήρθε σαν κίνημα λυτρωτικό από ό,τι άγονο, στείρο και στρεβλωτικό της ελληνικής ψυχολογίας έκλεινε ο ελληνικός ρομαντισμός. Αλλ’ ο συμβολισμός δεν είχεν εύρει το έδαφος επαρκώς καλλιεργημένο για να υψωθή στον αληθινά αναγεννητικό του προορισμό μέσα στο πλαίσιο της ελληνικής ζωής: όρθωνε ένα τεράστιο διάφραγμα ανάμεσα στους πνευματικούς ανθρώπους και στο λαό που ακόμη δεν ήξερε τον εαυτό του.

Έπειτα, οι αιτίες που δημιούργησαν στις ξένες λογοτεχνίες το συμβολικό κίνημα σαν αντίδραση στον ξεπεσμένο νατουραλισμό και στον εκφυλισμό του ρεαλισμού σε άψυχες φωτογραφικές απεικονίσεις, απουσίαζαν από τον τόπο. Ο συμβολισμός, έξω, ζητούσε πέρ’ από την επιφάνεια το βάθος, πέρ’ από τη στεγνή περιγραφή τον κραδασμό του αισθήματος, πέρ’ από τον ακύμαντο λόγο την ευσυγκίνητη σκέψη, τον ιδεαλισμό πέρ’ από την πραγματιστική καθημερινότητα. Στην Ελλάδα δεν είχαμε καν γνωρίσει την πραγματικότητα, τον παλμό της ζωής, το τοπίο, το χρώμα, το αληθινό αίσθημα του ελληνικού κόσμου, την ατμόσφαιρα, τους ανθρώπους. Και σχεδόν ανεπαίσθητα, ο σύντομος αυτός σταθμός που έμελλε να ξαναγυρίσει στη νεοελληνική λογοτεχνία αργότερα με δικαιώματα μονιμότερης επιβίωσης, παραχωρεί τη θέση του σ’ έναν ανανεωμένο ρομαντισμό, εμποτισμένο με δημιουργική ζωτικότητα και με δυναμικήν ορμή για την κατάχτηση του νοήματος της ζωής. Ο ρομαντισμός αυτός θα ενισχυθή υστερώτερα μ’ έναν έντονο νατουραλισμό που ξεκίνησε από τον Φλωμπέρ, τον Ζολά και την πλειάδα των μεγάλων δημιουργών και θα εκταθή –στα πιο προχωρημένα και ριζοσπαστικά πνεύματα που αναζητούν την αλήθεια και μάχονται για την αλήθεια- σ’ έναν αντικειμενικό ρεαλισμό, μεστωμένον από την εξωτερική παρατήρηση, πλούσιο σε ψυχική πείρα, προικισμένο μ’ εξαιρετικήν ευαισθησία αλλά και με πολλήν «απάθεια» στην περιγραφή της ανθρώπινης φύσης.

Στο τελευταίο τούτο σκαλοπάτι που θα προπαρασκευάση το αυριανό μυθιστόρημα της ελληνικής ψυχής, δεν έφτασαν αρκετοί στην εποχή του Θεοτόκη. Έφτασαν ίσως αργότερα. Αλλά το εσωτερικό τούτο σχήμα πορείας της νεοελληνικής λογοτεχνίας ανευρίσκεται ολόκληρο στη δημιουργική παραγωγή του Θεοτόκη. Είναι ο λόγιος που φανερώθηκε τη στιγμή της οξύτατης γλωσσικής διαμάχης, που παρακολούθησε και πήρε μέρος ενεργό στον αγώνα για τη διάπλαση της νέας ελληνικής συνείδησης και που το έργο του, συμβολικό στην αρχή, -ο Θεοτόκης δεν μολεύτηκε από το μικρόβιο του κακού ελληνικού ρομαντισμού κι από την πρώτη στιγμή στάθηκε αποφασισμένος εχθρός του- με ζωτικές νιτσεϊκές μεταγγίσεις, γιατί κι ο ίδιος φλεγόταν από τον πόθο της δημιουργίας ανώτερων, δυνατών ανθρώπων για να σταθούν φράχτες στο ρέμμα του ξεπεσμού, νατουραλιστικό υστερώτερα με ωραίες ρομαντικές παρενθέσεις, αντικειμενικά ρεαλιστικό στο τέλος με αναπτυγμένο το δώρο της ψυχολογικής περιγραφής, στέκεται θαυμαστό μνημείο της προσπάθειας της νεοελληνικής σκέψης να υψωθή σ’ ένα ιδεώδες τέχνης ανώτερο, ικανό να προωθήση τις μελλοντικές επιδόσεις της ελληνικής λογοτεχνίας.

Τέτοιο, όπως μας προσφέρεται, με τοςυ αληθινά ιστορικούς του σταθμούς, θα εξετάσουμε στη μελέτη που ακολουθεί το έργο του Κωνσταντίνου Θεοτόκη. Θα το παρακολουθήσουμε στην εξελιχτική του διαδρομή μέσα στη νεοελληνική πραγματικότητα, αρχίζοντας από τα πρωτόλεια γυμνάσματα και φάνοντας στους ώριμους καρπούς της συνθετικής του δημιουργίας. Η βιογραφική έκθεση που προηγήθηκε θα διευκολύνη τον αναγνώστη να συνδέση –κι ο συντάχτης των γραμμών αυτών θα τον βοηθήση συχνά, γιατί η κριτική μέθοδος που τον καθοδηγεί είναι η ιστορική- το πρόσωπο και τη δράση του με τις ιδεολογικές ροπές που εκφράζει και δικαιώνει το έργο του. Η συνέπεια και η συνάρτηση των τριών τούτων στοιχείων, προσωπικότητας, περιβάλλοντος και ιδεολογίας, είναι ο οδηγός που θα μας βοηθήση ν’ αντιληφθούμε με κάθε δυνατή πληρότητα την καλλιτεχνική του δημιουργία σ’ όλη την πολυμέρειά της.

Ο Παλαμάς και η εποχή του, τόμος πρώτος, Πήγασος 1944

Το μελέτημα τούτο –θα κάμω αμέσως την ομολογία της ψυχής μου- με τρομάζει. Όχι πως δεν είναι καρπός μακράς κ’ εξαντλητικής έρευνας μέσα στο παρθένο, παρ’ όλες τις χαραγμένες στράτες, δάσος της επληχτικής κριτικής γονιμότητας του Παλαμά – γιατί, αληθινά, τέτοιος καρπός ώριμης εμπειρίας από το σύνολο του κριτικού έργου του Ποιητή, δεν είναι και ούτε, όσο μας λείπουν οι λεπτομερείς βιβλιογραφικοί οδηγοί, θα μπορούσε να ήταν. Δεν με τρομάζει ο όγκος μιας εργασίας κατασπαρμένης σ’ εφημερίδες, περιοδικά, φυλλάδια, προλόγους, ομιλίες τυπωμένες, γράμματα ιδιωτικά γεμάτα από κριτικούς χαραχτηρισμούς, εργασίας ακόμη ασυγκόμιστης, άταχτης, χρονολογικά αταξινόμητης, ασύνδετης με τα γεγονότα που έδωσαν την αφορμή ή τη νύξη για να εκδηλωθή ο κριτικός στοχασμός του Ποιητή. Για ν’ αποκρυσταλλώση κανείς μιαν εντύπωση, να σχηματίση κάποια γνώμη για την πνευματική πορεία ενός ανθρώπου, δεν χρειάζεται πάντοτε η γνώση ολόκληρου του έργου του, όταν η προσωπικότητά του είναι τόσο ισχυρή και η συνέπειά της τόσο κατάδηλη ώστε το μέρος να είναι μικρογραφία του όλου.

Ο Oscar Wilde έφτασε μάλιστα στην τολμηρή παραδοξολογία πως ο κριτικός δεν είναι υποχρεωμένος ή μάλλον δεν θάπρεπε, να διαβάζει ολόκληρο το έργο που πρόκειται να κρίνη. «Για να γνωρίζει κανείς την ποιότητα ενός κρασιού, μας λέει ακροβατώντας με χαριτωμένη σοφιστικότητα, δεν είναι ανάγκη να πιη ολόκληρο το βαρέλι». (Th critic as artist). Ιδού, λοιπόν, ένας αφορισμός που για τον Παλαμά, θεωρούμενον ως κριτικό, θα ήταν ανεφάρμοστος. Γιατί ο Παλαμάς, όπως υπήρξε πρωτεϊκός στην ποίησή του, υπήρξε πρωτεϊκός και στην κριτική του. Υπήρξε, μ’ άλλες λέξεις, το ερμητικό ποτάμι που δεν κατώρθωσε, γιατί δεν το θέλησε, ν’ ακινητήση ούτε μια στιγμή στην πολυκύμαντη διαδρομή του, περνώντας με δροσοφόρον οίστρο ανάμεσα από τα λαίμαργα και διψαλέα στεγνά εδάφη μιας χέρσας γης που αποζητούσε το γόνιμο ερέθισμα της εγκυμοσύνης.

Μ’ αν ο Παλαμάς υπήρξεν ο μεγάλος τροφός του πνευματικού δέντρου της χώρας, υπήρξε συνάμα ο μεγάλος απομυζητής των ιδεών, όλων σχεδόν των ιδεών, που κυκλοφορούσαν την εποχή του στο εξωτερικό, κι αν δεν ήταν το δεύτερο δεν θα ήταν, ίσως, ούτε το πρώτο. Πολλοί παραξενεύονται με την αέναη εναλλαγή του Παλαμά στο ιδεολογικό πεδίο, εναλλαγή που φανερώνεται τόσο στην ποίησή του όσο και τον κριτικό του λόγο. Η εναλλαγή είναι, κατά τη γνώμη μου, αναπόφευκτη γι’ άνθρωπο που σημάδεψε την πνευματική παρουσία του στον καθυστερημένο τόπο του με μιαν αξεδίψαστη πυρετικήν αναζήτηση ανάμεσα στους ξένους διανοητικούς ορίζοντες, απ’ όπου προσπαθούσε να συγκομίση, ν’ αφομοιώση, να δαμάση τα σκιρτήματα εκείνα του πνεύματος που θα μπορούσαν να γίνουν πυρήνες ιδεολογικής ανανέωσης στον τόπο. Και η αναζήτηση τούτη, εκδηλωμένη έναν καιρό που η πνευματική ζωή της Ελλάδας δεν είχε κανένα σταθερό υπόστρωμα, καμμιά βιώσιμη ιδεολογικήν αρχή που να μπορεί να μορφώση χαραχτήρες και να παρακινήση στην αποκρυστάλλωση μιας κοσμοθεωρίας, ταλαντεύθηκε ανάμεσα από τα πιο αντιθετικά κλίματα, πορίσθηκε χυμούς από τις πιο διαφορετικές φλέβες, στάθηκε, με την έκπληξη των αιφνιδιασμών, στους πιο περίεργους σταθμούς και παρουσιάστηκε κήρυκας και προωθητής ρευμάτων, τάσεων, φιλοσοφιών, που είχαν ανάμεσά τους ένα και μόνο κοινό σημείο επαφής: το θέλγητο του νέου. Γι ανα συνοδεύση κανείς τον Παλαμά σ’ όλην αυτή τη διαδρομή που κυμάνθηκε μισόν αιώνα περίπου, από το 1880 έως το 1930, θα πρέπει να παρακολουθήση με υπομονή και κατανόηση ολόκληρη την πνευματική πορεία του έθνους στο ίδιο διάστημα, αφού ο Κωστής Παλαμάς υπήρξεν ο ευπαθέστερος, ο διανοητικώτερος, ο αντιπροσωπευτικώτερος μαθητής των μεγάλων ή μικρών διδασκάλων που καθωδήγησαν τα βήματά μας από το εξωτερικό. Γι’ αυτό είπα στην αρχή πως το μελέτημα τούτο με τρομάζει. Αν προσπαθούσε κανείς να εντοπίση την έρευνα και την κρίση του στον Παλαμά, δοκιμάζοντας να συλλάβη ωρισμένες γενικές ιδέες, ωρισμένα αισθητικά αξιώματα που θα ερρύθμιζαν τη στάση του απέναντι των πνευματικών προβλημάτων του καιρού του, θα έβλεπε, με πολλήν απογοήτευση, πως θ’ άνοιγε μια πόρτα σ’ ένα ασύλληπτο χάος, θα έβλεπε ενθουσιασμούς που ύστερα θα γίνονταν σκεπτική επιφύλαξη, φανατισμούς που θα ξέφτιζαν σε ψυχρές αναπολήσεις, δόγματα που θα ξέπεφταν σε τρέχουσες και συχνά κίβδηλες αξίες, κι όλα τούτα γιατί θα παραμέριζε από το οπτικό του πεδίο το πνευματικό έθνος στο σύνολό του. Και το πνευματικό έθνος, ασυγκρότητο ιδεολογικά, χέρσος τόπος, αποζητούσε ένα ιδανικό για κίνητρό του, ήθελε κάποιαν αξία να υψώση σε σύμβολο ζωής, ένα σύνθημα για να το κάνη αγώνα. Ο Κωστής Παλαμάς υπήρξεν η τυπικώτερη έκφραση του ωραίου αυτού δυναμισμού που απειθάρχητος καθώς ήταν, είχε πρωτογονική ορμή, ικανή να διασπάση φραγμούς, να τινάξη ορόσημα και ν’ ανοίξη την πορεία προς τον άγνωστο αλλά πλατύν ορίζοντα. Ο Παλαμάς δεν υπήρξε μόνο η συνισταμένη των πόθων αυτών, ο ενσαρκωτής ενδιάθετων ροπών του έθνους του, ο σημαιοφόρος της εξόρμησης. Υπήρξε συνάμα κι ο πολιορκημένος της παράδοσης, της ρομαντικής παράδοσης που αγωνίστηκε αγώνα μεγάλο να την προσαρμόση με τα νέα ιδανικά, να την ανακαινίση όπου ήταν δυνατό ν’ ανακαινιστή, να τη διευρύνη για να χωρέση μέσα της ο χείμαρρος του μέλλοντος. Μοιραία συνέπεια στα πρώτα τούτα βήματα της νεοελληνικής σκέψης ήταν η αμφιβολία, η ταλάντευση, το δειλό ψάξιμο. «Η γνώση προχωρεί με βήματα, όχι με άλματα» λέει ο Μακώλεϋ. Κι αν θυμηθούμε τον Βάκωνα: «Αν ο άνθρωπος αρχίση με βεβαιότητες θα καταλήξη στις αμφιβολίες αλλ’ αν αρκεσθή ν’ αρχίση με τις αμφιβολίες θα καταλήξη στις βεβαιότητες», (Advancement of Learning). Μας το ξομολογιέται ο ίδιος ο Ποιητής σ’ έναν πρόλογό του γραμμένο στα 1912, όταν υπήρχε ήδη η προοπτική του χρόνου και μπορούσε, χωρίς τη θερμοκρασία της αγωνιστικής περιόδου, ν’ αντικρύση τα πρώτα τούτα χρόνια με την αντικειμενικότητα του μελετητή κι όχι με το πάθος του μαχητή: «Μας ξαναφέρνουμνε στη μνήμη –μιλάει για τις πρώτες κριτικές του απόπειρες- πιο πολύ μια περίοδο μεταβατική, δισταχτική, αρνητική, που όσο κι αν πόθου ματιές ρίχνη προς αντικείμενα που δεν τα έχει στα χέρια της, δεν τολμά ούτε μπορεί να ξεφορτωθή τα βάρη που λυγίζουν τους ώμους της». Τίμια ομολογία και συνάμα προσδιοριστική της σημασίας που πρέπει ν’ αποδίδεται στις πρώτες αυτές εκδηλώσεις του κριτικού-αισθητικού πνεύματος του Παλαμά.

Όμως, οι αμφιβολίες και οι ταλαντεύσεις, για τις οποίες μιλούσε ο Βάκων, δεν ήταν της ίδιας υφής με τις αμφιβολίες του Παλαμά. Δεν ήταν, θέλω να πω, λικνίσματα της σκέψης φιλοσοφικά, συμπεράσματα από την πορεία της κοινωνίας του καιρού του εποπτικά, ανησυχίες και ξαναρωτήματα ψυχής περιδινημένης στον ίλιγγο των ιδεολογιών. Όλα αυτά ήσαν ακόμα ασήκωτη, και θάλεγα περιττή, πολυτέλεια για ένα έθνος σκλαβωμένο στη λογιωτατική παράδοση, δουλωμένο στην αρχαιολατρική πρόληψη, αφιονισμένο από πατριδοκαπηλικές χίμαιρες, πνευματικά και ηθικά ευνουχισμένο από τον κυρίαρχο πολιτικό «κοτζαμπασηδισμό» και τον πιστό υπηρέτη του, τον πιο κοντόθωρο δασκαλισμό. Αλλά, άλλης μορφής, καθήκοντα έμπαιναν στην πρώτη μοίρα για τις φωτισμένες διάνοιες του καιρού. Και τα καθήκοντα τούτα ήσαν τόσο επιταχτικά και απορροφητικά του ενδιαφέροντος, γι’ απασχολήσεις ευρύτερες και καθολικώτερες. Τα πνεύματα τα θεωρητικά, που παρακολουθούν τα φαινόμενα του πολιτισμού από περιωπής και σαν από σκοπιά μακρυνή που δημιουργεί την απόσταση και συντηρεί την αδιαφορία προς την άμεση, τη μαχητική δράση, θα μπορούσαν, την εποχή εκείνη, να επιτρέψουν στον εαυτό τους περιπλανήσεις μοναχικές στην αφηρημένη σφαίρα της φιλοσοφικής εποπτείας –και τέτοιους ερημίτες της σκέψης έχει να δείξη και ο ελληνικός 19ος αιώνας- αλλά για τους ανθρώπους που έρχονταν σε στενήν ανάμιξη με τα άμεσα αιτήματα του πνεύματος, η μαχητική θέση ήταν η μόνη, η φυσιολογική θερμοκρασία. Ο Παλαμάς ήταν από τους δεύτερους.

[…]

http://critics.ekebi.gr/chourmouzios/critics.asp

1904 Γεννιέται στη Λεμεσό της Κύπρου.

1922 Αποφοιτά από το Γυμνάσιο κι αναλαμβάνει άμεσα τη διεύθυνση της εβδομαδιαίας εφημερίδας «Σάλπιξ» της Λεμεσού. Πρόκειται για τη φιλολογική εφημερίδα που εξέδιδε από το 1884 ο παππούς του Στυλιανός Χουρμούζιος.

1924 Εκδίδει το περιοδικό «Αβγή» επικεντρώνοντας στη λογοτεχνική δημιουργία της Κύπρου. Μεταξύ των συνεργατών ο Γιάννης Ψυχάρης.

1925 Εγκαθίσταται στην Αθήνα. Σπουδάζει Νομικά και Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

1926-1928 Προσλαμβάνεται ως δημοσιογράφος στην εφημερίδα «Εστία». Παράλληλα αναλαμβάνει το περιοδικό «Φιλολογική Επιθεώρηση», που λίγο αργότερα μετονόμασε σε «Νέα Επιθεώρηση», με σαφή ιδεολογικό –αριστερό- προσανατολισμό. Συνεργάτες του οι Πέτρος Πικρός, Κώστας Βάρναλης, Ασημάκης Πανσέληνος, Γλαύκος Αλιθέρσης κ.ά.

1931 Αναλαμβάνει τη διεύθυνση της εφημερίδας «Καθημερινή» (αδιάλειπτα έως το 1967, με διακοπή στη διάρκεια της Κατοχής).

1934 Ξεκινάει η στήλη «Φιλολογική Σελίς», με εκδοτικό σημείωμα του Α.Χ., ανάμεσα στις σελίδες της «Καθημερινής», με συνεργάτες μερικούς από τους πιο χαρακτηριστικούς εκπροσώπους των ελληνικών γραμμάτων (Τ.Κ. Παπατσώνης, Μ. Τριανταφυλλίδης, Ν. Καζαντζάκης, Γ. Σκαρίμπας, Γ. Σαραντάρης, Μ. Καραγάτσης, Ε. Κριαράς κ.ά.). Η στήλη διακόπτεται έξι χρόνια αργότερα, με την κήρυξη του ελληνοϊταλικού πολέμου.

1941-1944 Ως μέλος του ΕΑΜ προΐσταται στην Επιτροπή Αντιστασιακού Τύπου, μαζί με τους Μάρκο Αυγέρη, Γαλάτεια Καζαντζάκη, Ασημάκη Πανσέληνο και Ι. Βαλέτα.

1945 Αναλαμβάνει τη διεύθυνση της «Καθημερινής» μετά τον θάνατο του ιδρυτή της Γ. Βλάχου.

1955 Παίρνει τη θέση του διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου όπου πρωτοστατεί στον σχεδιασμό και τη λειτουργία νέων θεατρικών θεσμών (Φεστιβάλ Αθηνών, Επιδαύρια, Φεστιβάλ Δωδώνης).

1973 Πεθαίνει στην Αθήνα.

Το “είναι” του χρόνου...

2012-01-01T04:26:00.000-08:00

01.01.2012 ΣΤΕΛΙΟΣ ΣΥΡΜΟΓΛΟΥ*

Η Πρωτοχρονιά μας βυθίζει συνήθως στη λήθη του νοήματος του χρόνου υπό την επιβλητική συγχορδία της εόρτιας ατμόσφαιρας και των συνεπειών της. Ευθυμία, ευχές, πανδαισία, σόου και λίγος ή πολύς τζόγος επισκηνώνουν στο χρονικό άρμα, καλώντας μας να ξεχάσουμε και όχι να θυμηθούμε ή να εμβαθύνουμε στην έγχρονο κατάστασή μας. Κι όμως, η κυκλική επαναστροφή επί τα ίδια κάθε Πρωτοχρονιά προσφέρει νύξεις, εγείρει ερωτηματικά, αφυπνίζει κάποτε τις κοιμώμενες συνειδήσεις μας. Σε τι συνίσταται, αλήθεια, ο χρόνος; Ποιο είναι το ουσιαστικό του είναι; Είναι πασίγνωστο, πως το πρόβλημα απασχόλησε και απασχολεί φιλοσόφους, επιστήμονες και στοχαστές, μα αξίζει να σημειωθεί, εμφαντικά μάλιστα, πως ο χρόνος είναι κατάσταση όλων των βροτών. Αξίζει επομένως να αναστραφούμε με το είναι του, αφού αφορά όλους μας ανεξαίρετα.

Είναι γνωστό, πως ως ένσαρκα όντα, ως όντα δηλαδή με σώμα το οποίο κινείται και δρα, μετέχουμε στην κοσμική διαδικασία, κύριο χαρακτηριστικό της οποίας είναι η κίνηση και η μεταβολή. Αλλάζουν τα πάντα και μαζί τους και η σωματική μας υπόσταση, έσχατο όριο της οποίας είναι η φθορά και η μεταστοιχείωση. Το είναι της αλλαγής επομένως είναι ο δυναμικός θάνατος. Κάθε αλλαγή εγκλείει το θάνατο δυναμικά, αφού εκεί κατευθύνεται. Η συνειδητοποίηση αυτής της τραγικής για την ανθρώπινη ύπαρξη αλήθειας, όμως, δεν ανήκει στην ίδια την αλλαγή των πραγμάτων, αλλά στη στοχαζόμενη συνείδηση, στον άνθρωπο δηλαδή ο οποίος συνειδητοποιεί αυτή την αλήθεια. Το πρόβλημα αντιμετωπίστηκε σοφά στην ιστορία του στοχασμού από τον Ηράκλειτο μέχρι τον Χάιντεγκερ διαμέσου των Πλάτωνα, Αριστοτέλη, Ντεκάρτ, Μπέρκλι, Έγελο, Καντ, Μπέργκσον, κ.α., λύση όμως ουσιαστικά δεν δόθηκε. Αν δινόταν, η φιλοσοφία δεν θα είχε λόγο ύπαρξης πια… Ας προσεγγίσουμε, όμως, το θέμα στο βάθος του.

Ναι, η ανθρώπινη συνείδηση πιστοποιεί την αλλαγή και μαζί της το φρικτό φάσμα της εκμηδένισης. Χρόνος έτσι είναι το άρμα που οδηγεί το στοχαζόμενο άνθρωπο στο τέλος, στην άρση της υπαρκτικής του κατάστασης, κατά βάθος, όμως, ο χρόνος κλείνει μέσα του το θάνατο κι αυτό σημαίνει πως η ίδια η συνείδηση και η έκτασή της, το αρχέγονο υπαρξιακό νοείν συνάπτεται με το θάνατο. Ωστόσο, είναι βέβαιο πως το περιεχόμενο της συνείδησης είναι και παραστάσεις, αντικείμενα και μεγέθη του επιστητού. «Αποφλοιώνοντας» τη συνείδησή μας από τις παραστάσεις χωρίς τις οποίες η τελευταία δεν έχει χρονικότητα (ιστορικότητα δηλαδή), βυθιζόμαστε σε μιαν άχρονη ουσιαστικά κατάσταση, η οποία συμπτύσσεται με τον αειδή χώρο, με τη χωρική ομογένεια, που δεν γνωρίζει ούτε αλλαγές ούτε μεταβολές.

Αγόμαστε έτσι στην καρδιά του μυστηρίου. Χωρίς το χώρο που είναι άτμητη και αδιαίρετη ολότητα ουσιαστικά, δεν υπάρχει δυνατότητα καμιάς παράστασης και καμιάς αλλαγής. Δεν υπάρχει, με άλλα λόγια, ούτε αντίληψη ούτε αισθητό ούτε παραστάσεις ούτε λογισμός ούτε χρονικότητα. Ο χρόνος φύεται ως ιερό φυτό με την αντιλαμβανόμενη συνείδηση, μα το είναι του «επισκηνώνει» στην αχώρητη διάσταση του χώρου. Έπεται πως ουσιώδες συστατικό είναι δηλαδή του χρόνου, δεν είναι η στη χρονικότητα φθίνουσα έγκοσμος συνείδηση, αλλά κάποιο άφθαρτο στοιχείο, το οποίο κατοπτρίζεται χωρικά, για ν’ αναλώνει συνειδησιακά το υποκείμενο. Βέβαια, ο πανθεϊστικός πειρασμός είναι σαφής, ελλοχεύει παντοτινά, τείνει να ταυτίσει το χώρο με το είναι, οπότε χρόνος είναι οι άπειροι τρόποι (modes) του υπάρχειν και του μεταβάλλεσθαι των όντων. Οι δυσκολίες, όμως, είναι ανυπέρβλητες και γι’ αυτό περαιτέρω είσδυση στο μυστήριο οδηγεί σε γονιμότερες διαπιστώσεις.

Άλλη πραγματικότητα ο χώρος κι άλλη η στο χώρο διαχεόμενη πρωτοϋπαρξιακά νοούσα συνείδηση, η γυμνή και αναντιπαράστατη πρωτοσυνείδηση. Ο χώρος είναι κάτοπτρο της διαφάνειας της τελευταίας κι αυτό συνιστά δυνατή την εναλλαγή, κίνηση και μεταβολή των αντικειμένων. Διαπιστώνουμε, λοιπόν, χωρίς ουσιαστικές δυσκολίες, πως το είναι του χρόνου δεν συλλαμβάνεται, δεν τέμνεται ούτε ιστορείται. Πρόκειται για το αποφατικό, άφθαρτο και αιώνιο στοιχείο, το οποίο υπαινίσσεται ο χώρος και το οποίο ταυτόχρονα υποκρύπτει και φανερώνει το αισθητό, οι πολυποίκιλες, όπως προαναφέραμε, μεταβολές των πραγμάτων.

Το είναι του χρόνου, εντούτοις, η αιωνιότητα που τον τρέφει και που του προσφέρει τη διάσταση της χρονικότητας, «προσωποποιείται» ως επιστασία, ως πρόνοια, ως μέριμνα, ως σκέψη. Η ανθρώπινη συνείδηση θεάται αυτήν την αλήθεια και την προσλαμβάνει στο μέτρο των δυνατοτήτων της, γι’ αυτό ο άνθρωπος είναι έγχρονο ον: δεν ταυτίζεται ούτε με τη χρονικότητα ούτε με την υπερβατικότητα. Σαρκώνει, όμως, τις κατηγορίες της τελευταίας έγχρονα ως προσωπικός λόγος, ως προσωπικό ήθος, ως προσωπικό κάλλος. Η ανθρώπινη δημιουργία άγει επομένως τη χρονικότητά της, είτε γνωρίζει είτε αγνοεί την ιλιγγιώδους βάθους αλήθεια των απαρχών της. Ας ολοκληρώσω, όμως, τις παραπάνω σκέψεις με την καθιερωμένη ευχή: Καλή χρονιά σ’ όλους μας!..

Του ίδιου αρθρογράφου:
29.12.2011 «Κι όμως εμείς αμαρτίες δεν κάναμε…» ΚΟΙΝΩΝΙΑ
26.10.2011 Η θυσία του ’40 χωρίς ανταπόδοση… ΚΟΙΝΩΝΙΑ
24.10.2011 Εν αρχή ην… ο τρόμος ΚΟΙΝΩΝΙΑ
23.09.2011 Η ιδέα της ενότητας ΚΟΙΝΩΝΙΑ
16.09.2011 Ουτοπία η "απόλυτη γνώση" ΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΣΤΕΛΙΟΣ
ΣΥΡΜΟΓΛΟΥ
*Ο Στέλιος Συρμόγλου είναι δημοσιογράφος, πανεπιστημιακός

Ευχές για μια χαρούμενη Πρωτοχρονιά και ευτυχές το 2012

2011-12-24T02:12:00.000-08:00

Για την 3η μας συνάντηση η ΛΑΒΑ έχει τη χαρά να φιλοξενήσει τον Χαλανδραίο συγγραφέα Βασίλη Κουνέλη ο οποίος θα συζητήσει με τα μέλη της Λέσχης για το βιβλίο του «Νοματαίος», εκδόσεις Ωκεανίδα, 2011.

2011-12-09T14:59:00.001-08:00

Η ΛΑΒΑ συναντά τουςΧΑΛΑΝΔΡΑΙΟΥΣ συγγραφείς

Η Λέσχη Ανάγνωσης Βιβλιοθήκης Αετοπούλειου (ΛΑΒΑ), σε συνεργασίαμε το βιβλιοπωλείο «Μικρός Κοραής», ξεκινά μια νέα ομάδα ανάγνωσης που αφοράστα έργα των Χαλανδραίων συγγραφέων.

Η Λέσχη Ανάγνωσης θέλει να γνωρίζει και να στηρίζει συγγραφείςπου να μπορούν να συνομιλούν με τα μέλη της, καθώς είναι πολλοί εκείνοι, που αναζητούνένα τρόπο να πλησιάσουν τις ομάδες ανάγνωσης και να συζητήσουν για τα βιβλίατους. Είναι φυσικό λοιπόν, να προσπαθήσουμε να δημιουργήσουμε μια γέφυρα, γιανα βρουν τρόπο να ανταμώσουν τα δύο μέρη (αναγνώστες και συγγραφείς), ώστε να συνεχίσουμενα καλλιεργούμε το εύφορο έδαφος των λογοτεχνικών απογευμάτων στο Χαλάνδρι.

Ελπίζουμε ότι η προσπάθεια αυτή, θα κερδίσει το ενδιαφέρον σας, με στόχο να καθιερωθούν στη συνέχεια συναντήσεις μεαξιόλογους Χαλανδραίους συγγραφείς σε μηνιαία βάση.

Για την 3^η μας συνάντηση η ΛΑΒΑ έχει τη χαρά να φιλοξενήσει τον Χαλανδραίοσυγγραφέα Βασίλη Κουνέλη ο οποίος θα συζητήσει με τα μέλη της Λέσχης για τοβιβλίο του «Νοματαίος», εκδόσεις Ωκεανίδα, 2011.

Πληροφορίες συνάντησης

Ημερομηνία: Τρίτη 13 Δεκεμβρίου2011

Ώρα: 19:00

Τοποθεσία: Βιβλιοπωλείο«Μικρός Κοραής» Α. Παπανδρέου 6,

Χαλάνδρι Τ 210 6890321 E info@koraisbooks.gr

Δηλώσεις ενδιαφέροντος στη Βιβλιοθήκητου Αετοπούλειου

Τ 210 6820464 F 210 6842840 E autolib@otenet.gr

και στο Βιβλιοπωλείο«Μικρός Κοραής»

ΜΑΤΩΜΕΝΟΣ ΓΑΜΟΣ / Federico García Lorca

2011-11-30T11:41:00.001-08:00

θέατρο

(πρωτ. Άννα Συνοδινού)

Σύντομη περιγραφή

Μετά την επιστροφή του από την Αμερική, ο Λόρκα γράφει τον “Ματωμένο Γάμο” που πρωτοανέβηκε το 1933 σε θέατρο της Μαδρίτης. Θέμα του το αιμοσταγές “δράμα τιμής” του κλασικού ισπανικού θεάτρου. Ο ισπανικος κάμπος γίνεται φοβερή αρένα του έρωτα και του θανάτου, οι άντρες πεθαίνουν πριν μαραθούν και οι γυναίκες απομένουν θλιβερές λαβωμένες εκπρόσωποι του στείρου καθολικισμού και της σκληρής συντήρησης που χαρακτήριζε την προπολεμική Ισπανία. Εμβόλιμες οι ποιητικές φιγούρες του Φεγγαριού με τη μορφή νεαρού ξυλοκόπου και της Ζητιάνας – μεταφυσικής ενσάρκωσης της Κακίας. Το έργο είναι μέρος της τριλογίας “Ματωμένος Γάμος”, “Γέρμα”, και “Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα” και η αποθέωση του ποιητικού ρεαλισμού που τόσο πιστά υπηρετεί ο Λόρκα.

ΜΑΤΩΜΕΝΟΣ ΓΑΜΟΣ / Federico García Lorca

ΑΝΝΑ ΣΥΝΟΔΙΝΟΥ (ΜΑΝΑ)
ΝΙΚΟΣ ΤΖΟΓΙΑΣ (ΦΕΓΓΑΡΙ)
ΣΤΡΑΤΗΣ ΤΣΟΠΑΝΕΛΗΣ (ΓΑΜΠΡΟΣ)
ΚΩΣΤΑΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ (ΛΕΟΝΑΡΔΟ)
ΤΑΣΣΩ ΚΑΒΒΑΔΙΑ (ΔΟΥΛΑ)
ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΡΓΥΡΗΣ (ΠΑΤΕΡΑΣ)
ΕΛΕΝΗ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ (ΝΥΦΗ)
ΟΛΓΑ ΤΟΥΡΝΑΚΗ (ΖΗΤΙΑΝΑ)
Τραγουδάει η ΝΕΝΑ ΒΕΝΕΤΣΑΝΟΥ

Μετάφραση: ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΤΣΟΣ
Μουσική: ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ
Από το Θέατρο της Δευτέρας της ΕΡΤ

*από το: http://www.24grammata.com/?p=17711

Εκδήλωση στο Δημαρχείο Διονύσου για το βιβλίο «Διόνυσος - Η αρχαία Ικαρία Αττικής» του Θαν. Κυριαζόπουλου

2011-11-17T13:32:00.001-08:00

ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΔΗΜΟ ΔΙΟΝΥΣΟΥ

Το βιβλίο αυτό θα παρουσιασθεί τη Κυριακή 20 Νοεμβρίου 2011,

στις 11.00΄π.μ., στο Πολιτιστικό Κέντρο της δ.κ. Διονύσου,

από τον φιλόλογο καθηγητή του Παν. Πατρών Αντώνη Σακελλαρίου

και από τον συμπολίτη μας συγγραφέα Άρη Γαβριηλίδη.

Την εκδήλωση διοργανώνει ο Οργανισμός Νεολαίας, Άθλησης και Πολιτισμού

του Δήμου Διονύσου «Ο Θέσπις» Ν.Π.Δ.Δ.

Κυκλοφόρησε το καινούργιο βιβλίο του συμπολίτη μας, φιλολόγου καθηγητή Μ.Ε. συγγραφέα και πρώην λυκειάρχη, κ. Θανάση Κυριαζόπουλου με τίτλο: «Διόνυσος – Η αρχαία Ικαρία Αττικής» από τις εκδόσεις του περιοδικού "Ύφος".

Στο α΄ μέρος του βιβλίου του με τίτλο «Η αρχαία Ικαρία και ο Διόνυσος» ο πολυγραφέστατος συντοπίτης μας αναφέρεται στο θεό Διόνυσο και στη σχέση του με την αρχαία Ικαρία, δηλαδή τη σημερινή δημοτική κοινότητα Διονύσου. Αναφέρεται επίσης, στην ουσία της Διονυσιακής λατρείας, στους μύθους, στους ύμνους και στα σύμβολα του θεού Διονύσου. Μιλάει για το Θέσπη που ήταν ο δημιουργός της δραματικής τέχνης, για τους Ικάριους χορηγούς, για τον αρχαιολογικό χώρο λατρείας του θεού που βρίσκεται κοντά μας, στη Ραπεντώσα και τέλος περιγράφει το χορηγικό μνημείο και τα άλλα αρχαιολογικά ευρήματα που υπάρχουν σήμερα σ’ αυτόν τον χώρο. Όποιος από τους συμπολίτες μας ήλθε και παρακολούθησε την όμορφη, καλοκαιρινή, μουσική βραδιά που οργάνωσε ο Σύλλογός μας σ' αυτό το χώρο, είχε την ευκαιρία να δει και να θαυμάσει το ημικυκλικό χορηγικό μνημείο που ο «Αγνίας Ξανθίδης Ξάνθιππος νικήσαντες ανέθεσαν». Όπως επίσης, τα ερείπια του ναού του Πυθίου Απόλλωνος με την επιγραφή: «ΙΚΑΡΙΩΝ ΤΟ ΠΥΘΙΟΝ» και τους έξη μαρμάρινους θρονίσκους της προεδρίας που δηλώνουν την ύπαρξη θεάτρου. Υπόψη ότι η αναστήλωση του χορηγικού μνημείου έχει γίνει με δαπάνες του Συλλόγου μας.

Στο β΄ μέρος του βιβλίου του ο κ. Θανάσης Κυριαζόπουλος αναφέρεται στον σύγχρονο Διόνυσο, στο κτήμα Ηλιόπουλου, στα λατομεία πεντελικού μαρμάρου, στο πρώην στρατόπεδο «Ντούνη», στις παιδικές κατασκηνώσεις ΤΥΠΕΤ, στα σχολεία μας, στα θεσμικά πρόσωπα, στους τοπικούς άρχοντες, στα έντυπα ενημέρωσης της περιοχής μας και σε άλλα πολλά εντόπιας πληροφόρησης ιστορικής και σύγχρονης χρονικής βάσης.

Το βιβλίο αυτό θα παρουσιασθεί τη Κυριακή 20 Νοεμβρίου 2011,στις 11.00΄π.μ., στο Πολιτιστικό Κέντρο της δ.κ. Διονύσου, από τον φιλόλογο καθηγητή του Πανεπιστημίου Πατρών κ. Αντώνη Σακελλαρίου και από τον συμπολίτη μας συγγραφέα κ. Άρη Γαβριηλίδη. Την εκδήλωση διοργανώνει ο Οργανισμός Νεολαίας, Άθλησης και Πολιτισμού του Δήμου Διονύσου «Ο Θέσπις» Ν.Π.Δ.Δ.

Όποιος από τους συμπολίτες μας επιθυμεί να αποκτήσει και να έχει στη βιβλιοθήκη του αυτό το σημαντικό για την πόλη μας βιβλίο, θα μπορέσει να το προμηθευτεί από το βιβλιοπωλείο των κ.κ. Θ.Θεοδωρόπουλου και Γ. Βλάχου, στην πλατεία της Δροσιάς.

Αξίζει τα λεφτά του! Διαβάστε το!

Νικ. Δακορώνιας
Πρόεδρος Εξωραϊστικού & Πολιτιστικού Συλλόγου
Διονύσου Αττικής

(Απόσπασμα από το βιβλίο του Θ.Κυριαζόπουλου “Διόνυσος: Η αρχαία Ικαρία της Αττικής” που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις/περιοδικό ΥΦΟΣ.)

Ο σημερινός Διόνυσος πήρε το όνομά του από τον αρχαίο θεό Διόνυσο μετά τις ανασκαφές του 1888 λόγω ερειπίων ναού αφιερωμένου στο Διόνυσο. Μέχρι τις ανασκαφές του 1888 ονομαζόταν Άγ. Γεώργιος από το ερειπωμένο στην περι ομώνυμο εκκλησάκι Άγιος Γεώργιος.

Μέχρι το 1900 περίπου οι πρώτοι κάτοικοι του σημερινού Διονύσου ήτανκτηνοτρόφοι, οι οποίοι είχαν έρθει από την περιοχή των Αγράφων, βλάχοι κυρίως. Αργότερα ήρθαν και τόμοι, λαξευτές μαρμάρου. Το Πεντελικό όρος ήταν πλούσι λευκό μάρμαρο.

Οι λατόμοι ήταν νησιώτες, Καρπάθιοι κυρίως αλλά και την Άνδρο, Τήνο… Τρένο από την Κηφισιά έφτανε μέχς Διόνυσο για τη μεταφορά των μαρμάρων. Έτσι δημιουργήθηκε σιγά σιγά ένας οικισμός, ο οποίος το 1912 επί Ελ. Βενιζέλοι υπουργού Εσωτερικών Εμ. Ρέπουλη με το υπ’ αριθ. 226Α <1 της 31-8-1912 ιδρύθηκε ανεξάρτητος οικισμός και μαζί με τη Ραπεντώσα προσαρτήθηκαν στο Μαραθώνα. Το 1928 με Π.Δ. ρυμοτομείται το δάσος του Διονύσου. Το 1929 (ΦΕΚ2221Α/6-7- 1929) προσαρτήθηκε στην κοινότητα της Σταμάτας, επί Ελ. Βενιζέλου και υπουργού Εσωτερικών Περ. Αργυρόπουλου. Το 1975 αποσπάστηκε από τη Σταμάτα και προσαρτήθηκε στην κοινότητα της Ροδόπολης (Μπάλα) (ΦΕΚ56Α (1-4-1975), και το 1979 με προεδρικό διάταγμα επί προεδρίας Κοον. Τσάτσου ο Διόνυσος αναγνωρίστηκε αυτόνομη κοινότητα.

«Προεδρικό Διάταγμα υπ'αριθ.78 Περί αναγνωρίσεως του συνοικισμού Διονύσου της Κοινότητος Μπάλας εν τη επαρχία και το νομώ Αττικής εις ιδίαν κοινότητα»
Έχοντες υπ'όψιν τας διατάξεις... και την υπ'αριθ. 25 της 25ης Ιανουαρίου 1979 γνωμοόότησιν του Συμβουλίου της Επικρατείας... αποφασίζομεν:
Ο συνοικισμός Δ ιόνυσος της κοινότητος Μπάλας της επαρχίας Αττικής του Νομού Αττικής αναγνωρίζεται εις ιδίαν κοινότητα υπό το όνομα «ΚοινότηςΔιονύσου»...
Εν Αθήναις τη 27 Ιανουαρίου 1979 Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας
Κων/νοςΔ. Τσάτσος Ο υφυπουργός Εσωτερικών Γεώργιος Σουφλιάς

- Οι πρώτες εκλογές ακυρώθηκαν μετά από ένσταση του υποψηφίου Δημ. Πολυχρονόπουλου, προέδρου του Συνεταιρισμού «Νέα Αιολίς», και στις επαναληπτικές εκλέχτηκε ο Στρατής Καρράς και. ανέλαβε τα καθήκοντά του το Μάρτιο του 1980.

Ο πληθυσμός τότε του Διονύσου, σύμφωνα με την απογραφή του 1971, ήταν 836 κάτοικοι, με προσαρτημένους και τους φαντάρους του τότε Στρατοπέδου Ντούνη. Ο πραγματικός πληθυσμός ήταν 563 κάτοικοι. Οι εκλογείς ήταν μόνο 142. Η πρώτη θητεία του Καρρά ήταν 2,5 χρόνια. Τα γραφεία της κοινότητας ήταν οτο οίκημα του Θ. Μπώμαν, επί της οδού Βακχών.

Το 1987 μετά από συμφωνία μεταξύ της κοινότητας του ΤΥ- ΠΕΤ και ΑΕΓΒΕ παραχωρείται το Ο.Τ. 20 για ανέγερση κοινοτικού καταστήματος, το οποίο κατασκευάστηκε επί Στρατή Καρρά το 1990.

Το 2006 ο Διόνυσος αναγνωρίστηκε (»ς δήμος και το 2009 εντάχθηκε στον καλλικρατικό δήμο Διονύσου με έδρατον Άγιο Στέφανο. Ο Διόνυσος με Προεδρικό Διάταγμα έχει χαρακτηριστεί ως περιοχή εξαιρετικού κάλλους και τόπος αμιγούς κατοικίας. Στο Διόνυσο ανήκει η Ραπεντώσα και η Αναγέννηση, πάνω από την Εκάλη, ανατολικά.

Θέρισμα στο πλατύ χωράφι Διονύσου, την δεκαετία του '40. Καμένα ακόμα όλα από τους Γερμανούς...

Το κτήμα του Ηλιόπουλου άρχιζε από την κορυφή της Πεντέλης με’χριτη λίμνη του Μαραθώνα και το μοναστήρι Βρανά και περιελάμβανε την Εκάλη μέχρι το σημερινό Καστρί, την Άνοιξη,τη Δροσιά,τη Ροδόπολη, το Μπογιάτι (Άγιο Στέφανο), τη Σταμάτα,το σημερινό Διόνυσο…

Η Ραπεντώσα δεν ανήκε στο κτήμα του Ηλιόπουλου, ανήκει στο Δημόσιο. Τα όρια του κτήματος του Ηλιόποχιλου έφταναν μέχρι το ρέμα της Ραπεντώσας. Την περιοχή της Ραπεντώσας είχε παραχωρήσει το Δημόσιο σε βοσκούς για χρήση και είχαν χτίσει μερικά σπιτάκια.

Το Μπογιάτι (Άγ. Στέφανο) είχε απαλλοτρίωσει το Κράτος από τον Ηλιόπουλο και το είχε παραχωρήσει σε πρόσφυγες. Στη Σταμάτα κατοικούσαν κυρίως Αρβανίτες και στη Ροδόπολη βλάχοι. Στο Διόνυσο κατοικούσαν κυρίως βλάχοι και μετά το 1910(;) και νησιώτες μαρμαροτεχνίτες, που εργάζονταν στα λατομεία. Μετά το 1980, κυρίως, η σύνθεση του πληθυσμού στι ς παραπάνω περιοχές άλλαξε… Μέχρι τη δεκαετία του 1960- 1970 στην περιοχή υπήρχαν λύκοι και τσακάλια!

Ο Συνεταιρισμός «Νέα Αιολίς» ιδρύθηκε το 1960 από ιδρυτικά μέλη, που ήταν φίλοι του Ηλία Ηλιόπουλου, και ζήτησαν την έκταση από τον Ηλ. Ηλιόπουλο προς αποκατάσταση των από Αϊβαλι, συμπατριωτών του Ηλία. Την έκταση αγόρασαν τότε. Η Εθνική Τράπεζα αγόρασε και αυτή τη γνωστή περιοχή (ΤΥΠΕΤ-Αιωνόβιο δάσος), περίπου 500 στρέμματα από τον Ηλιόπουλο.

- (Το ΤΥΠΕΤ (Ταμείο Υγείας Προσωπικού Εθνικής Τράπεζας) ανήκει στο Ταμείο Υγείας των υπαλλήλων της Εθν. Τράπεζας.

- Το αιωνόβιο δάσος ανήκει στην Εθνική Τράπεζα.

(To βιβλίο υπάρχει στο LIBRARY, Λ. Μαραθώνος 5Α, τηλ 210-8136572 , Δροσιά και στα τηλέ φωνα 22940-99125 και 210 6211742 . )

Ο Θανάσης Κυριαζόπουλος γεννήθηκε στο Ροεινό του Φαλάνθου το 1936. Φοίτησε στο Β΄ γυμνάσιο αρρένων της Τρίπολης (1948-1954). Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών (1954-1958-9) μετεκπαιδεύτηκε στην Σ.Ε.Λ.Μ.Ε. Αθηνών. Υπηρέτησε ως φιλόλογος καθηγητής και διετέλεσε γυμνασιάρχης και λυκειάρχης.
Έργα του:
- "Συμβολή στη διδασκαλία των εκθέσεων γυμνασίου"
- "Συμβολή στη διδασκαλία των εκθέσεων λυκείου"
- "Προβληματισμοί τόμοι 4"
- "Αφορμή για προβληματισμό τ.1 (σε συνεργασία με τον Ηλία Δημακάκο)"
- "Συμβολή στη διδασκαλία κειμένων νεοελληνικής λογοτεχνίας" (σε συνεργασία με τον Ηλία Δημακάκο και Ηλία Κατσούλη)
- "Το Ροεινό του Φαλάνθου", και το "Διόνυσος, η αρχαία Ικαρία, 2011.

Τα εκπαιδευτήρια Καίσαρη και η Ελληνική Λέσχη Βιβλίου συνεργάζονται για τη δημιουργία δανειστικής βιβλιοθήκης του Δημοτικού Σχολείου Δημητσάνας και οργανώνουν

2011-11-14T09:50:00.001-08:00

«ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΒΙΒΛΙΟΥ»

Η εκδήλωσηαυτή θα λάβει χώρα από τις 21 έως τις 25Νοεμβρίου και στοχεύει στην ενίσχυση της φιλαναγνωσίας και την επαφή τωνπαιδιών με το εξωσχολικό βιβλίο.

Το πρόγραμμα της εκδήλωσηςπεριλαμβάνει :

Ομιλία – συζήτηση με θέμα «Το ελεύθερο διάβασμα του παιδιού και του νέου». Η διάλεξη αυτή είναι ανοιχτή σε γονείς και εκπαιδευτικούς και θα γίνει τη Δευτέρα 21 Νοεμβρίου στις 5.30 μ.μ. στην αίθουσα 11 των Εκπαιδευτηρίων Καίσαρη.
Έκθεση βιβλίων για όλες τις ηλικίες, σε αίθουσα του Γυμνασίου των Εκπαιδευτηρίων Καίσαρη
Συζήτηση υπευθύνων της λέσχης με μαθητές του σχολείου μας για τα εφηβικά προβλήματα, με αφορμή το βιβλίο

«Το παιδί σας γίνεται έφηβος» των Λαμιράλ –Ριπώ.

Λαχειοφόρο αγορά με σκοπό τη δημιουργία δανειστικής βιβλιοθήκης στο Δημοτικό σχολείο Δημητσάνας.

Η βοήθειά σας θα ήταν πολύτιμη για μας, ώστε να διαδοθείαυτή η προσπάθεια μας και νασυγκεντρωθούν όσο το δυνατόν περισσότερα χρήματα για να ενισχύσουμε το Δημοτικόσχολείο της Δημητσάνας.

Μεεκτίμηση

Δημοσιογραφικόςόμιλος

τουΓυμνασίου

τωνΕκπαιδευτηρίων Καίσαρη

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης - Ιθάκη

2011-11-13T10:42:00.001-08:00

ΙΘΑΚΗ

Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,

να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος,

γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.

Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,

τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,

τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,

αν μεν' η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή

συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.

Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,

τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,

αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,

αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.

Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος.

Πολλά τα καλοκαιρινά πρωϊά να είναι

που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά

θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους,

να σταματήσεις σ' εμπορεία Φοινικικά,

και τες καλές πραγμάτειες ν' αποκτήσεις.

Σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ' έβενους,

και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,

όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά,

σε πόλεις Αιγυπτιακές πολλές να πας,

να μάθεις και να μάθεις απ' τους σπουδασμένους.

Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.

Το φθάσιμον εκεί ειν' ο προορισμός σου.

Αλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.

Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει

και γέρος πια ν' αράξεις στο νησί,

πλούσιος με όσα κέρδισες στο δρόμο,

μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.

Η Ιθάκη σ'έδωσε τ' ωραίο ταξείδι.

Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.

Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.

Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δε σε γέλασε.

Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,

ήδη θα το κατάλαβες οι Ιθάκες τι σημαίνουν.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Πηγή: http://www.ellinikoarxeio.com/2011/06/konstantinos-kavafis-ithaki.html#ixzz1dc1J6XFO

ΑΦΙΕΡΩΜΑ: Στη θαλασσοδαρμένη ζωή του καπετάνιου, που ταξίδεψε στα πέρατα του κόσμου...

2011-11-12T09:36:00.001-08:00

* Πλούσιο σε ύλη με κείμενα, άρθρα αλλά και με αναμνήσεις του ιστοριοδίφη Νίκου Ι. Κωστάρα από τα Κακουρέικα Γορτυνίας από τα ταξίδια του στα πέρατα του κόσμου...

Με συνεργασίες συγγραφέων, ναυτικών αλλά και φίλων του καπετάνιου από την μακρινή Αυστραλία γράφουν για τη ζωή και το συγγραφικό έργο του που δημοσιεύει εδώ και πολλά χρόνια στον ημερήσιο και περιοδικό Τύπο τόσο εδώ όσο και στην αλλοδαπή...

Καλοτάξιδο να είναι όπως λένε και οι ναυτικοί....

ΑΡΜΕΝΊΖΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟ ΚΑΡΑΒΙ

"ΜΠΑΡΜΠΑ-ΧΡΗΣΤΟ"

ΜΕ ΚΑΠΕΤΑΝΙΟ ΤΟΝ ΝΙΚΟ ΚΩΣΤΑΡΑ

Tον καπετάνιο Νικόλαο Κωστάρα τον γνωρίζω πάνω από δυο δεκαετίες και παρακολουθώ το συγγραφικό έργο του. Όλα αυτά τα χρόνια υπήρξε συνεργάτης της εφημερίδας ΑΡΚΑΔΙΚΟ ΒΗΜΑ και τα κείμενά του πλούτιζαν τις σελίδες μας. Παράλληλα κάναμε και εκπομπές στο Δημοτικό Ραδιόφωνο Μαρκόπουλου, παρουσιάζοντας τη θαλασσοδαρμένη ζωή του καπετάνιου, που ταξίδεψε στα πέρατα του κόσμου. Έτσι το καλοκαίρι του 2009 πρότεινα στον καπετάν Νικόλα να κάνουμε ένα αφιέρωμα στο Λογοτεχνικό περιοδικό ΥΦΟΣ για το έργο του.

Η αφορμή δόθηκε από τη δεύτερη συνέντευξη του καπετάνιου στη Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Ναυτική Ελλάδα», στην εφημερίδα Γορτυνία, στο περιοδικό «Έκφραση» και στην εφημερίδα «Έρευνα» Καλλιθέας με τίτλο: «Η ζωή είναι Αγώνας, όχι Φυγή».

Ακολούθησε και τρίτη συνέντευξη και πάλι στη Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη. Όπως χαρακτηριστικά λέει ο Ηλίας Γιαννικόπουλος: «Ο καπετάνιος είναι ένας ακούραστος πνευματικός εργάτης και μια άγρυπνη συνείδηση του καιρού μας».

Οι συνεντεύξεις αυτές είναι αποστάγματα όλης της βιοθεωρίας του, επιτομή όλων των «πιστεύω» του. Εκεί εκφράζονται απερίφραστα όλες οι ιδεολογικές και φιλοσοφικές απόψεις του για τον άνθρωπο, για τη ζωή, για τον κόσμο. Και κατά τη γνώμη μου τόσο οι συνεντεύξεις όσο και τα κείμενα του καπετάν Νικόλα θα έπρεπε να διαβαστούν από όλους, ειδικά τούτες τις δύσκολες στιγμές που βιώνει το έθνος μας.

Πάνος Σ. Αϊβαλής

εκδότης, δημοσιογράφος

Έγραψαν......

Γίνετε Μέλος της UNICEF

2011-11-11T02:21:00.001-08:00

http://www.unicef.gr/

Εκδόσεις του περιοδικού/εκδόσεις ΥΦΟΣ

2011-10-27T11:03:00.000-07:00

http://www.biblionet.gr/main.asp?page=results&com_id=6863&com=%CE%8E%CF%86%CE%BF%CF%82

Ύφος

Πάνος Αϊβαλής


Διεύθυνση:	Μεσολογγίου 12,
	190 05 Νέα Μάκρη
Τηλ:	22940 99125
FAX:	210 8656.731
E-mail:	yfosmagazine@gmail.com
Web site:	www.yfos-texnes.blogspot.com

Τίτλοι στη βάση Βιβλιονέτ

(2009)	Deja vu , Βερνάρδου, Πόπη
(2009)	Λήδα, λευκές σελίδες , Μπερτσάτου, Ελένη Ι.
(2008)	Ο δασό-Γατος , Ανδριοπούλου, Ελένη
(2006)	Χορεύοντας , Γναφάκη, Κατερίνα
(2004)	Περπατώντας στ' αγκάθια , Δημητρόπουλος, Δημήτριος Ι.
(2002)	Νότες μιας ζωής , Καλύβα - Παπαϊωάννου, Ζαννέτα
(2002)	Ο θεραπευτής - κηπουρός , Παπαντωνίου, Δημήτρης Β.
(1997)	Προβλήματα - Πορίσματα

Βερνάρδου, Πόπη. Deja vu : Φανταστικά αφηγήματα / Πόπη Βερνάρδου. - 1η έκδ. - Αθήνα :Ύφος, 2009. - 210σ. · 21x14εκ.

ISBN 978-960-7821-29-4 (Μαλακό εξώφυλλο) [Κυκλοφορεί]
€ 10,20 (Τελ. ενημ: 12/5/2009) · Η τιμή περιλαμβάνει Φ.Π.A. 6,5%.
Νεοελληνική πεζογραφία - Αφήγημα [DDC: 889.3]
Επιστημονική φαντασία [DDC: 808.838 762]

Μπερτσάτου, Ελένη Ι. Λήδα, λευκές σελίδες / Ελένη Ι. Μπερτσάτου. - 1η έκδ. - Αθήνα :Ύφος, 2009. - 181σ. · 20x14εκ.

ISBN 978-960-7821-28-7 (Μαλακό εξώφυλλο) [Κυκλοφορεί]
€ 12,23 (Τελ. ενημ: 10/4/2009) · Η τιμή περιλαμβάνει Φ.Π.A. 6,5%.
Νεοελληνική πεζογραφία - Νουβέλα [DDC: 889.3]

Ανδριοπούλου, Ελένη. Ο δασό-Γατος : Αφήγημα για παιδιά και νέους: Ο ίδιος αφηγείται τις περιπέτειές του στο δάσος, το Πετροχώρι και την Αθήνα / Ελένη Ανδριοπούλου. - 1η έκδ. - Αθήνα : Ύφος, 2008. - 175σ. · 21x14εκ.

Διακίνηση: Παρασκήνιο.
(Μαλακό εξώφυλλο) [Κυκλοφορεί]
€ 12,78 (Τελ. ενημ: 13/1/2009) · Η τιμή περιλαμβάνει Φ.Π.A. 6,5%.
Παιδική και εφηβική λογοτεχνία, Ελληνική [DDC: 889.9]

Γναφάκη, Κατερίνα. Χορεύοντας / Κατερίνα Γναφάκη. - 1η έκδ. - Αθήνα : Ύφος, 2006. - 110σ.

ISBN 960-7821-14-9, ISBN-13 978-960-7821-14-0 (Μαλακό εξώφυλλο) [Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή]
€ 7,13 (Τελ. ενημ: 8/9/2009) · Η τιμή περιλαμβάνει Φ.Π.A. 6,5%.
Νεοελληνική ποίηση [DDC: 889.1]

Δημητρόπουλος, Δημήτριος Ι. Περπατώντας στ' αγκάθια : Από τον 20ο αιώνα στον 21ο αιώνα. Παράβαση, τιμωρία, δίκη / Δημήτριος Ι. Δημητρόπουλος. - Αθήνα : Ύφος, 2004. - 144σ. · 21x14εκ.

ISBN 960-513-015-7, ISBN-13 978-960-513-015-2 (Μαλακό εξώφυλλο) [Κυκλοφορεί]
Νεοελληνικά θεατρικά έργα [DDC: 889.2]

Καλύβα - Παπαϊωάννου, Ζαννέτα. Νότες μιας ζωής : Ποιητική συλλογή / Ζαννέτα Καλύβα - Παπαϊωάννου. - Αθήνα : Ύφος, 2002. - 61σ. · 21x14εκ.

ISBN 960-7821-04-1, ISBN-13 978-960-7821-04-1 (Μαλακό εξώφυλλο) [Κυκλοφορεί]
Νεοελληνική ποίηση [DDC: 889.1]

Παπαντωνίου, Δημήτρης Β. Ο θεραπευτής - κηπουρός / Δημήτρης Β. Παπαντωνίου. - Αθήνα :Ύφος, 2002. - 161σ. · 23x15εκ.

ISBN 960-7821-03-3, ISBN-13 978-960-7821-03-4 (Μαλακό εξώφυλλο) [Κυκλοφορεί]
Ψυχολογία [DDC: 150]
Ψυχοθεραπεία [DDC: 616.891 4]

Προβλήματα - Πορίσματα - Αθήνα : Ύφος, 1997. - 63σ.

ISBN 960-7821-00-9, ISBN-13 978-960-7821-00-3 [Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή]

http://www.biblionet.gr/main.asp?page=results&com_id=6863&com=%CE%8E%CF%86%CE%BF%CF%82

ΓΙΟΡΤΗ ΤΟΥ ΚΑΣΤΑΝΟΥ το Σάββατο 29 Οκτωβρίου 2011 στην Καστάνιτσα Αρκαδίας

2011-10-18T13:41:00.000-07:00

ΜΟΡΦΩΤΙΚΟΣ & ΦΥΣΙΟΛΑΤΡΙΚΟΣ

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΤΩΝ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΚΑΣΤΑΝΙΤΣΙΩΤΩΝ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Καστάνιτσα , 4/10/2011

Μέσα στο χρυσοκόκκινο χρώμα των φθινοπωρινών φύλλων του καστανεώνα, την μυρωδιά του καπνού από τις καμινάδες των πετρόκτιστων σπιτιών μας, τις γλυκές γεύσεις απ’ τα ψημένα κάστανα, τα ώριμα καβούκια που τρίζουν σε κάθε περπατησιά, και ας ευχηθούμε και με το γλυκό χάδι μιας Οκτωβριάτικης λιακάδας, σας περιμένουμε να γιορτάσουμε μαζί και φέτος στο χωριό μας - στην Καστάνιτσα Αρκαδίας - την ΓΙΟΡΤΗ ΤΟΥ ΚΑΣΤΑΝΟΥ το Σάββατο 29 Οκτωβρίου 2011.

Το 1983 διοργανώσαμε για πρώτη φορά την Γιορτή μας. Μετά από 28 χρόνια καταφέραμε με πολύ κόπο και μεράκι να αναδείξουμε την ΓΙΟΡΤΗ ΤΟΥ ΚΑΣΤΑΝΟΥ ως μία από τις σημαντικότερες αγροτικές – πολιτιστικές εκδηλώσεις της χώρας και ταυτόχρονα να την αναδείξουμε ως ένα θεσμό που έδωσε ζωή και ανάπτυξη στην Καστάνιτσα.

Από το μεσημέρι της Παρασκευής θα σερβίρονται παραδοσιακά τοπικά φαγητά όπως φασολάδα παντρεμένη, βραστό ενώ το Σάββατο, θα σερβίρονται φαγητά και γλυκά τα οποία θα έχουν ως βασικό υλικό το κάστανο συντροφιά με παραδοσιακή μουσική και παραδοσιακούς χορούς απο τοπικούς συλλόγους. Φυσικά την τιμητική τους θα έχουν τα βραστά και ψητά κάστανα με γλυκό κρασάκι. Επίσης τη Γιορτή θα πλαισιώνουν παράλληλα εκθέσεις ζωγραφικής, λαογραφικού υλικού και χειροποίητων δημιουργιών.

Θα είναι χαρά μας να σας καλωσορίσουμε και φέτος στην Γιορτή μας

Το Διοικητικό Συμβούλιο

ΚΑΣΤΑΝΙΤΣΑ ΑΡΚΑΔΙΑΣ - ΒΟΡΕΙΑ ΚΥΝΟΥΡΙΑ 220 01

Τηλ: Φωτίου Ρία - 6978559494 & Παυλίδης Παύλος - 6978857950

Email: info@kastanitsa.gr - web: www.kastanitsa.gr

Στη Βλησιδιά περιμένουν μισό αιώνα να φτιαχτεί δρόμος

2011-10-13T00:41:00.000-07:00

Η Βλησιδιά Αρκαδίας, 35 χλμ. από το Λεωνίδιο, είναι το μοναδικό χωριό της νότιας Κυνουρίας που -εδώ και μισόν αιώνα- το μεγαλύτερο κομμάτι του δρόμου ο οποίος οδηγεί στο χωριό, παραμένει χωματόδρομος!

Η πρόσβαση στη Βλησιδιά γίνεται μόνο με 4x4 ή αγροτικό, ενώ το χειμώνα οι κάτοικοι είναι αποκλεισμένοι αφού -με τις αντίξοες καιρικές συνθήκες- ο δρόμος δεν είναι προσπελάσιμος ούτε με αγροτικό.

«Από τότε που ήμουν παιδί, θυμάμαι που μας έλεγαν ότι όπου να 'ναι θα γίνει ο δρόμος. Ασπρισαν τα μαλλιά μου, πήγα 58 χρόνων, και ακόμα περιμένουμε το δρόμο» λέει στην «Ε» ο αγρότης και κάτοικος του χωριού Γιώργος Ραγιάς.

Η Βλησιδιά είναι ένα καταπράσινο χωριό, χτισμένο σε πλαγιά του Πάρνωνα, σε υψόμετρο 650, με παραδοσιακά πετρόχτιστα σπίτια, ενώ στις όχθες του ποταμού που περνάει από το χωριό αλλά και ακολουθώντας τα μονοπάτια του, που οδηγούν ψηλά στον Πάρνωνα, συναντάμε έναν φυσικό παράδεισο.

Οσο ευλογημένοι αισθάνονται οι κάτοικοι που ζουν σε τούτο το ονειρεμένο περιβάλλον τόσο ξεχασμένοι και αδικημένοι αισθάνονται από τις αρμόδιες αρχές.

Ακόμα και ο χωματόδρομος έγινε με διάνοιξη το '62 ύστερα από συνεχείς πιέσεις του πατέρα μου Γιώργου Μανιταρά στον τότε νομάρχη. Ο πατέρας μου, που δεν βρίσκεται πια στη ζωή, ήταν ο παπάς του χωριού και πρόεδρος της τότε τοπικής κοινότητας Βλησιδιάς. Από τότε έχουν περάσει σχεδόν 50 χρόνια και το μεγαλύτερο κομμάτι του δρόμου παραμένει χωματόδρομος. Ακόμα και τα 3 από τα συνολικά 7 χλμ. του δρόμου που έχουν ασφαλτοστρωθεί, έγιναν τα τελευταία χρόνια και μόνο ύστερα από δικά μας παρακάλια» λέει στην «Ε» ο πάρεδρος της Βλησιδιάς Δημήτρης Μανιταράς

Πρόσφατα δημοπρατήθηκε το έργο ασφαλτόστρωσης του δρόμου -ύστερα από διαγωνισμό που προκήρυξε η Διεύθυνση Τεχνικών Εργων της Π.Ε. Αρκαδίας- και οι εργασίες προβλέπεται να ξεκινήσουν την άνοιξη. «Εμείς παραμένουμε επιφυλακτικοί όχι μόνο για το αν αυτή τη φορά ο δρόμος θα ολοκληρωθεί, αλλά και για το αν οι εργασίες θα ξεκινήσουν την άνοιξη όπως μας έχουν πει» μας λέει ο κ. Μανιταράς.

Ο δήμαρχος Νότιας Κυνουρίας Γιάννης Μαρνέρης δήλωσε στην «Ε»: «Εκτιμώ ότι το ποσό που έχει εγκριθεί δεν θα φτάσει για να ολοκληρωθεί το έργο, ωστόσο γίνονται προσπάθειες να εξοικονομηθούν οι απαιτούμενοι πόροι ώστε στο μέλλον να καταφέρουμε να ολοκληρώσουμε το έργο και να παραδώσουμε στους κατοίκους ένα σύγχρονο οδικό δίκτυο».

ΝΑΥΣΙΚΑ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΙΔΗ
Ελευθεροτυπία, Σάββατο 8 Οκτωβρίου 2011
http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=316383

ΑΦΙΕΡΩΜΑ: Στον ιστοριοδίφη Νίκου Ι. Κωστάρα - Στη θαλασσοδαρμένη ζωή του καπετάνιου που ταξίδεψε στα πέρατα του κόσμου...

2011-10-08T02:00:00.000-07:00

Καλοτάξιδο να είναι όπως λένε και οι ναυτικοί....

* * *

Περί αφιερώματος....

Η αφορμή δόθηκε από τη δεύτερη συνέντευξη του καπετάνιου στη Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Ναυτική Ελλάδα», στην εφημερίδα Γορτυνία, στο περιοδικό «Έκφραση» και στην εφημερίδα «Έρευνα» Καλλιθέας με τίτλο: «Η ζωή είναι Αγώνας, όχι Φυγή».

Πάνος Σ. Αϊβαλής

εκδότης, δημοσιογράφος

Επείγουσα Eκκληση για τη Σομαλία

2011-09-14T15:30:00.000-07:00

http://dl.dropbox.com/u/16508634/Somalia_GRECIA.zip

Σας ευχαριστούμε θερμά για την υποστήριξή σας.

Αναστάσιος Κατέχης

Υπεύθυνος Εξεύρεσης Πόρων

Υπάτη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες

2106726296

6932074102

katechis@unhcr.org

Στο Λεωνίδιο θυμούνται τον Γιώργο Σαραντάρη

2011-08-28T01:20:00.000-07:00

ο Δήμος Νότιας Κυνουρίας οργανώνουν απόψε Κυριακή 28.8.2011 (8.30 μ.μ.)
αφιερωματική εκδήλωση μνήμης στο Λεωνίδιο

Στο γύρισμα των 70 χρόνων από τον πρόωρο θάνατο του Γιώργου Σαραντάρη, το Πολιτιστικό Σωματείο που φέρει το όνομά του και ο Δήμος Νότιας Κυνουρίας οργανώνουν απόψε (8.30 μ.μ.) αφιερωματική εκδήλωση μνήμης στο Λεωνίδιο. Η ποίηση αυτού του σπουδαίου, αλλά τόσο παραγνωρισμένου, της γενιάς του '30 ποιητή και διανοούμενου, θα ακουστεί ποικιλοτρόπως αυτή τη βραδιά. Την εκδήλωση θα ανοίξει ο γενικός γραμματέας του συλλόγου Γιώργος Ν. Παπαθανασόπουλος και στη συνέχεια θα προβληθεί η ταινία του Τάσου Ψαρρά για τη ζωή και το έργο του ποιητή με αφηγητή τον Κώστα Καστανά. Ο Νίκος Βαρβαρέσος, μέλος του θεατρικού ομίλου Νότιας Κυνουρίας, θα τραγουδήσει μελοποιημένους στίχους, ο Κώστας Καστανάς θα διαβάσει ποίησή του και η Νένα Βενετσάνου θα τραγουδήσει στίχους του a cappella.

Η περιφέρεια θυμάται. Σε μια εποχή που θέλει να ξεχνάει τους ποιητές. Βέβαια ο Γιώργος Σαραντάρης ξεχασμένος είναι. Ίσως γιατί ο σύντομος βίος του, πέθανε 33 μόλις χρόνων, δεν τροφοδότησε επαρκώς τα φιλολογικά σαλόνια της εποχής του. Ίσως γιατί ήταν ο ξένος, ο "παρείσαχτος" όπως τον χαρακτηρίζει στα "Ανοιχτά Χαρτιά" του ο Οδυσσέας Ελύτης, ο μόνος που δεν τον προσπέρασε και δεν τον ξέχασε στιγμή. Η αλήθεια είναι ότι με τους λογοτεχνικούς κύκλους της εποχής του δεν ταίριαζε. Μεγαλωμένος σε ευκατάστατη οικογένεια εμπόρων στην Ιταλία, σπουδασμένος στην Ιταλία και συνομιλών με τα ρεύματα και τις ιδέες που τότε απλώνονταν στην Ευρώπη, με έργο αρκετά πρωτοπόρο για τα ελληνικά δεδομένα του μεσοπολέμου, ο Σαραντάρης δεν μπορούσε να γίνει άμεσα αποδεκτός. Το έργο του ωστόσο, μεστό και ευαίσθητο, επηρέασε την ελληνική δημιουργία. Λάτρης της "καθαρής ποίησης" ο ίδιος, επηρεάστηκε από την ιταλική ποίηση και τον Ντοστογιέφσκι, άντλησε από τις ιδέες του Νίτσε, του Κίρκεγκωρ, αλλά και από τον υπαρξισμό. Στην ποίησή του η γυναίκα, η θάλασσα, η μοναξιά, ο ουρανός, τα πουλιά, είναι στοιχεία-σύμβολα που επανέρχονται διαρκώς.

Στα 33 του χρόνια, οπότε κόπηκε το νήμα της ζωής του, μετρούσε ήδη στις αποσκευές του πέντε ποιητικές συλλογές, "Οι αγάπες του χρόνου" (1933), "Τα ουράνια" (1934), "Αστέρια" (1935), "Γράμματα σε μια γυναίκα" (1936), "Στους φίλους μιας άλλης χαράς" (1940), και τρία φιλοσοφικά δοκίμια, τα "Συμβολή σε μια φιλοσοφία της ύπαρξης (1937), "Η παρουσία του ανθρώπου" (1938) και "Δοκίμιο Λογικής σαν θεωρία του Απολύτου και μη Απολύτου" (1939).
Ο Σαραντάρης δεν ήταν ο διανοούμενος της κλειστής κάμαρας. Κατετάγη και πολέμησε στο ελληνοαλβανικό μέτωπο, όπου αρρώστησε από τύφο. Με την επιστροφή του άφησε την τελευταία του πνοή στην Αθήνα το 1941. Για τον πρόωρο χαμό του ποιητή γράφει χαρακτηριστικά ο Ελύτης, επίσης στα 'Ανοιχτά χαρτιά": "Ήταν η μόνη και πιο άδικη απώλεια [...] Θέλω απροκάλυπτα να καταγγείλω το επιστρατευτικό σύστημα που επικρατούσε την εποχή εκείνη και που, δεν ξέρω πώς, κατάφερε να κρατήσει στα γραφεία και τις επιμελητείες όλα τα χοντρόπετσα θηρία των αθηναϊκών ζαχαροπλαστείων και να ξαποστείλει στην πρώτη γραμμή το πιο αγνό και ανυπεράσπιστο πλάσμα. Έναν εύθραστο διανοούμενο που μόλις στεκόταν στα πόδια του, που όμως είχε προφθάσει να κάνει τις πιο πρωτότυπες και γεμάτες από αγάπη σκέψεις για την Ελλάδα και το μέλλον της".

Πόλυ Κρημνιώτη

*από την εφημερίδα "Η ΑΥΓΗ" κυριακή 28 Αυγ. 2011

Οδός Ονείρων - Μάνος Χατζιδάκης

2011-08-15T11:36:00.000-07:00

Ο Νοματαίος του Βασίλη Κουνέλη στην Αρκαδία την Παρασκευή 19 Αυγούστου στο Λεβίδι

2011-08-15T01:05:00.000-07:00

Posted on 08/08/2011 by oceanidabooks

Παρουσίαση του μυθιστορήματος Νοματαίος του Βασίλη Κουνέλη θα γίνει την Παρασκευή 19 Αυγούστου και ώρα 20.00 μ.μ. στο Λεβίδι Αρκαδίας στο καφενείο «Ευφρόσυνες Γεύσεις». Για το βιβλίο θα μιλήσει ο εκδότης του Αρκαδικού ΒήματοςΠάνος Αϊβαλής.

Παρουσίαση της ποιητικής συλλογής "ΤΟ ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙ ΤΗΣ ΘΛΙΨΗΣ" του ΦΙΛΙΠΠΟΥ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΥ:

2011-06-12T05:00:00.000-07:00

Στην κατάμεστη αίθουσα -από φίλους της ποίησης- του βιβλιοπωλείου «Έναστρον» Σόλωνος 101, το απόγευμα της Δευτέρας 6 Ιουνίου, της νέας ποιητικής συλλογής του ΦΙΛΙΠΠΟΥ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΥ "ΤΟ ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙ ΤΗΣ ΘΛΙΨΗΣ" εκδ. ΥΦΟΣ.

Ο Πάνος Αϊβαλής από τις εκδόσεις ΥΦΟΣ καλωσόρισε τον κόσμο και ευχαρίστησε τους ιδιοκτήτες του καφέ-βιβλιοπωλείου "Εναστρον" για την φιλοξενία αλλά και για την διάθεση της ποιητικής συλλογής ΤΟ ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙ ΤΗΣ ΘΛΙΨΗΣ του Φίλιππου Νικολόπουλου σε μια εποχή που την ποίηση έχουν εξοστρακίσει τα περισσότερα βιβλιοπωλεία με την δικαιολογία ότι "δεν πουλάει"....

Χαιρετισμό εκ μέρους της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών απήθυνε ο Παύλος Ναθαναήλ, ακολούθησε Ηλίας Στασινός Πρόεδρος της Εταιρείας Αρκαδικών Γραμμάτων και Τεχνών.
Από την συγγραφέα και καλή ηθοποιό Ντίνα Ρίτσου ακούστηκε το πρώτο από τα πέντε ποιήματα που διαβάστηκαν από την συλλογή του παρουσιαζόμενου ποιητή μας.Στην συνέχεια ο Δημήτρης Καραμβάλης, έκανε μια εμπεριστατωμένη προσέγγιση στην ποίηση του Φίλιππου Νικολόπουλου όπως και μετέπειτα ο κριτικός λογοτεχνίας, ποιητής και Κώστας Καρούσος, στο έντονα κοινωνικό στοιχείο, το ευρηματικό, εκφραστικό και το υποθάλπον διαισθητικό στοιχείο. Σε δυο και μόνο στίχους ευθυγραμμίζεται ο ίδιος, συνεπής, ασυμβίβαστος, καταληκτικός και ευαίσθητος:

"Πάλευε ασταμάτητα με το εσωτερικό χτήνος
Και ας έχανε τις πιο πολλές φορές στον αγώνα"

....ο μόνιμα εξεγερμένος ποιητής Φ.Ν. για το δίκιο, την αλήθεια, την ανθρωπιά, θέλει να προσδώσει -μέσω του έργου του- μια μονιμότητα επικοινωνιακής - κοινωνικής παρουσίας και στον αναγνώστη. Ουσιαστικά κάνει μια ολόψυχη πρόταση συνοδοιπορίας "στην παγωνιά της ερειπωμένης πολιτείας" όπως γράφει στην σελ. 33.....

Την ποιητική βραδιά που ομολογουμένως άφησε καλές εντυπώσεις σε όλους μας, τίμησαν με την παρουσία τους ο Παναγιώτης Καραφωτιάς Καθηγητής του Πανεπιστημίου Ινδιανάπολης, ο Γεώργιος Ζαραφέτας Πρόεδρος της Πανελλαδικής Ένωσης Αρκάδων, ο Γιώργος Καλπακιώτης μέλος του Δ.Σ. της Εταιρείας Αρκαδικών Γραμμάτων και Τεχνών, ο Κώστας Κουμπέρτσος φιλόλογος, δημοσιογράφος, ο Γιώργος Παλαμήδης τ. Δήμαρχος Γόρτυνος, ο Γιάννης Αντωνόπουλος δάσκαλος και συγγραφέας πολλών βιβλίων για την Καρύταινα, ο Γ. Κράνης δικηγόρος και συγγραφέας, η Πόπη Βερνάρδου συγγραφέας, ο Διαμάντης Λεβεντάκος κριτικός κινηματογράφου και πολλοί άλλοι φίλοι του ποιητή μας Φίλιππου Νικολόπουλου.

Να σημειώσουμε ότι η ποιητική συλλογή ΤΟ ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙ ΤΗΣ ΘΛΙΨΗΣ έκδοση ΥΦΟΣ διατίθεται από το καφέ -βιβλιοπωλείο «Έναστρον» Σόλωνος 101, τηλ. 210-3828.161

Σχεδόν καθημερινά στο "Εναστρον" γίνονται εκδηλώσεις όπως και μουσικές βραδιές πληροφορίες μπορείτε να έχετε στο τηλέφωνο 210 3828.161

Εκδήλωση παρουσίαση της νέας ποιητικής συλλογής του ΦΙΛΙΠΠΟΥ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΥ:

2011-06-02T12:15:00.000-07:00

στο Καφέ – Βιβλιοπωλείο «Έναστρον» Σόλωνος 101,
Δευτέρα 6 Ιουνίου 2011 και ώρα 19.00

Η Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών
Γενναδιου 8 και Ακαδημίας, 10678, Αθήνα

Η Εταιρεία Γραμμάτων και Τεχνών
Γλάδστωνος 5, 10677, Αθήνα
και
οι Εκδόσεις//περιοδικό «Ύφος»
Πυθίας 6, Πλατεία Κυψέλη

Έχουν την τιμή να σας προσκαλέσουν στην παρουσίαση
της νέας ποιητικής συλλογής του ΦΙΛΙΠΠΟΥ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΥ

ΤΟ ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙ ΤΗΣ ΘΛΙΨΗΣ

Θα απευθύνουν χαιρετισμό:
Παύλος Ναθαναήλ, Πρόεδρος Δ.Σ. ΕΕΛ
Ηλίας Στασινός
Πρόεδρος της Εταιρείας Αρκαδικών Γραμμάτων και Τεχνών

Την Ποιητική Συλλογή θα παρουσιάσουν:
Δημήτρης Καραμβάλης, Επιτ. Μέλος ΕΕΛ κριτ.λογοτεχνίας, ποιητής
Κώστας Καρούσος, Έφορος Δ.Σ. κριτ. λογοτεχνίας, ποιητής

Ποιήματα θα απαγγείλει η Ντίνα Ρίτσου συγγραφέας, ηθοποιός

Συντονίζει ο Δημοσιογράφος Πάνος Αϊβαλής
Σας περιμένουμε

Λογοτεχνικές εκλογές στο Ευρωπαϊκό Κέντρο Τέχνης στην Παιανία

2011-05-29T00:56:00.000-07:00

Ανοιξιάτικη ημερίδα διοργάνωσε το Ευρωπαϊκό Κέντρο Τέχνης, στην Παιανία, όπου το πανελλήνιο λογοτεχνικό σωματείο Ενωτική Πορεία Συγγραφέων (Ε.ΠΟ... 26/5περισσότερα...

*από το:

http://ermis-logios.blogspot.com/

Παρουσίαση των βιβλίων του Πολύβιου Μαργιά απόψε στην Κηφισιά

2011-05-27T00:39:00.000-07:00

Σας περιμένουμε.... όλους
να τιμήσουμε τον Αρκά Πολύβιο Μαργιά
και το αξιόλογο συγγραφικό έργο του...
συνεργάτη του "Αρκαδικού Βήματος".

1821: Διαδρομές εθνικού προσδιορισμού

2011-03-27T05:57:00.000-07:00

1821

ΤΟΥ ΠΕΤΡΟΥ-ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΝΓΚΑΝΕΛΛΗ*

Το πρώτο πράγμα που μου έκανε εντύπωση στη σειρά του Σκάι, «1821. Η γέννηση ενός έθνους-κράτους», ήταν οι πάλλευκες και καλοσιδερωμένες φουστανέλες των αγωνιστών, καθώς και η στίλβουσα περικεφαλαία του Κολοκοτρώνη. Όχι τα λόγια που εκφωνούσε ο Πέτρος Τατσόπουλος, ούτε οι συζητήσεις που ακολουθούσαν την προβολή του ντοκιμαντέρ. Η τηλεόραση είναι προπάντων εικόνα, αυτή είναι η δύναμή της, αυτή θα μπορούσε να χρησιμεύσει ως γόνιμο πεδίο εκλαΐκευσης, διαντίδρασης μεταξύ επαγγελματιών ιστορικών και φιλομαθούς κοινού. Όμως, οι συγκεκριμένοι αναχρονισμοί δεν οφείλονται σε αβλεψία του σκηνοθέτη ή του φροντιστή, αλλά πρόκειται μάλλον για το εμφανές αποτέλεσμα βαθιά ριζωμένων στερεοτύπων. Πώς να φανταστεί κανείς τους ήρωες να πολεμούν λασπωμένοι; Πώς θα αναγνώριζε ο τηλεθεατής τον Κολοκοτρώνη δίχως τη βρετανική του περικεφαλαία;

Βέβαια, η διαμάχη που ξέσπασε, για πολλοστή φορά, γύρω από την ιστορία, άλλα στερεότυπα έθεσε στο επίκεντρό της. Πρώτα απ' όλα, αν το ελληνικό έθνος γεννήθηκε με την επανάσταση: υπενθυμίζω ότι ο αρχικός τίτλος της σειράς, καθώς και του πεντάτομου έργου που επιμελήθηκε η ίδια ομάδα ιστορικών και πωλείται στα περίπτερα, ήταν, ακριβώς, «Η γέννηση ενός έθνους». Μετά τις διαμαρτυρίες «υγιώς σκεπτόμενων» τηλεθεατών, πρωτοστατούσης της Χρυσής Αυγής και του ΛΑΟΣ, ο τίτλος άλλαξε, σιωπηρά. Έπειτα, οι κρίσεις του επιστημονικού συμβούλου Θάνου Βερέμη σχετικά με τις «όχι και τόσο άσχημες», σε τελική ανάλυση, συνθήκες ζωής των ελλήνων κατά τη διάρκεια της Οθωμανοκρατίας, άγγιξαν «ευαίσθητες» χορδές. Κάποιοι δεν αναγνώρισαν τον εαυτό τους σε αυτή τη φράση και, συνδυάζοντάς την με τη διάψευση της ύπαρξης του Κρυφού Σχολειού, καθώς και με την υπόμνηση περί των σφαγών των μουσουλμάνων κατά την άλωση της Τριπολιτσάς, «μετέφρασαν» το νόημα των λέξεων ως μια ιεροσυλία, ως μια προσπάθεια επανασυγγραφής της ιστορίας που αποσκοπεί στην «συγκυριαρχία» στο Αιγαίο... Κάποιοι άλλοι, διάβασαν τη διάψευση των στερεοτύπων ως μια προσπάθεια διάδοσης των πορισμάτων της σύγχρονης, επιστημονικής ιστοριογραφίας στο ευρύ κοινό. Υπάρχει, τέλος, και μια τρίτη κατηγορία τηλεθεατών η οποία διείδε, στην ίδια τηλεοπτική σειρά, μια προσπάθεια ανάγνωσης της ιστορίας από την πλευρά της σημερινής, εκσυγχρονιστικής, νεοφιλελεύθερης κεντροδεξιάς (στην οποία οφείλει να εντάσσεται και το κυβερνών κόμμα), ως έναν αναχρονισμό με συγκεκριμένο πολιτικό πρόταγμα.

Θεωρώ ότι βρισκόμαστε μπροστά σε φαινόμενα, τα οποία είναι καλύτερο να τα διακρίνουμε, ώστε να μπορέσουμε, έπειτα, να τα συνδέσουμε. Το πρώτο είναι οι σχετικοί με το 1821 διαδεδομένοι κοινοί τόποι. Η διάδοσή τους οφείλει πολλά, όχι μόνο στην εκκλησία ή την οικογένεια, αλλά, πρωτίστως, στη σχολική ιστοριογραφία. Αυτή κι αν είναι απομακρυσμένη από τη σύγχρονη, επιστημονική ιστοριογραφία. Κι όμως: κάθε προσπάθεια αλλαγής της ιστορικής κουλτούρας θα έπρεπε να αρχίζει από αυτούς: από το οικείο, το ήδη γνωστό, ή, μάλλον, απ' όσα θεωρεί κανείς ότι ήδη γνωρίζει, για να προχωρήσει, έπειτα, σε μια διαδικασία φανέρωσης της άγνοιας. Πρόκειται για το δυσκολότερο εγχείρημα της διδακτικής, αν εξαιρέσουμε την πρόκληση του ενδιαφέροντος στον διδασκόμενο. Διόλου παραδόξως, εν προκειμένω το ενδιαφέρον εμφανίστηκε όχι κατά τη διάρκεια του σχολικού μαθήματος, όπου (και) τα σημερινά εγχειρίδια επιβεβαιώνουν όσα ο μαθητής θεωρεί ότι ήδη γνωρίζει, αλλά σε περιπτώσεις όπως αυτής της αλλαγής του εγχειριδίου της ΣΤ' δημοτικού ή της συγκεκριμένης τηλεοπτικής εκπομπής, όπου κάποιοι από αυτούς τους κοινούς τόπους, φαινομενικά, καταρρίφθηκαν. Η αμυντικού χαρακτήρα αντίδραση, αυτό που ο διδάσκων στο σχολικό πλαίσιο θα ανέμενε με προσδοκία, ώστε να ανοίξει μια συζήτηση και να μπορέσει να εντοπιστεί η άγνοια των μαθητών, και στις δύο περιπτώσεις αφενός οδήγησε σε μια δημόσια διαμάχη και σε ένα κλίμα έντασης. Αφετέρου, εξανάγκασε το Υπουργείο Παιδείας στην απόσυρση του βιβλίου και τους συντελεστές της παραγωγής του Σκάι να «υπαναχωρήσουν», λειαίνοντας τους τόνους στα επόμενα επεισόδια, ώστε να αποσείσουν την κατηγορία της εθνοπροδοσίας. Η πλέον κωμικοτραγική πτυχή του «σήριαλ 1821» ήταν η εκπομπή όπου ο ιδιοκτήτης του Σκάι κατηγόρησε τους υπόλοιπους σταθμούς επί φιλοτουρκισμό, διότι προβάλλουν τουρκικές σαπουνόπερες...

Ένα δεύτερο φαινόμενο που πρέπει να εντοπίσουμε είναι αυτό της διάκρισης μεταξύ επιστημονικής και δημόσιας ιστορίας. Αν αυτή η τελευταία αποσκοπεί στη διάδοση των επιτευγμάτων της πρώτης, τότε οφείλει να αρχίζει από την διάδοση των ερωτημάτων της, κι όχι των πιθανών απαντήσεων σε συγκεκριμένα ζητήματα. Παίρνω για παράδειγμα τη σφαγή των μουσουλμάνων της Τριπολιτσάς: για τον ειδήμονα, το ερώτημα δεν είναι το εάν συνέβη, αλλά το γιατί, το πού ακριβώς μπορεί να ενταχθεί το γεγονός. Δίχως επαρκή εξήγηση, φαντάζει στους σημερινούς τηλεθεατές ως μια φρικώδης πτυχή της ιστορίας. Μπορεί να κάνει εντύπωση, να προκαλεί αντίδραση, διότι δεν συμβαδίζει με τα παραδεδομένα περί άσπιλου ηρωισμού των ελλήνων, αλλά η απλή πληροφόρηση δεν συμβάλλει στη δημιουργία ιστορικής συνείδησης. Στη συγκεκριμένη τηλεοπτική σειρά έχουμε πολλές απαντήσεις, αλλά καμία ερώτηση.

Η έδρα του παραδοσιακού σχολείου έχει αντικατασταθεί από το τραπέζι του τηλεοπτικού στούντιο, όπου, περισσότερο ή λιγότερο ειδήμονες περί του 1821, παραδίδουν το μάθημά τους σε ένα αχανές αμφιθέατρο, αναφέροντας κοινούς τόπους της ακαδημαϊκής ιστοριογραφίας, για να αντικαταστήσουν κοινούς τόπους διάχυτους στην κοινωνία. Γιατί χωρίς τη διεργασία που οδήγησε στην εξαγωγή επιστημονικών συμπερασμάτων, ως κοινοί τόποι φαντάζουν τα πορίσματα των ιστορικών. Ως απαντήσεις μαθηματικών προβλημάτων, όπου όμως λείπουν η ερώτηση και η διαδικασία επίλυσης.

Πέρα από τη νιοστή διαμάχη περί πολιτικής ή ιδεολογικής χρήσης της Ιστορίας, πέρα από την επιβεβαίωση της έντασης μεταξύ ιστορικής επιστήμης και πολιτικής, αυτό που λείπει ακόμα από τη δημόσια ιστορία, όχι μόνο στην Ελλάδα, εκείνο το σημείο όπου τελικά αποτυγχάνει η τηλεοπτική σειρά του Σκάι, θα μπορούσε να οριστεί ως εξής, παραφράζοντας την περίφημη φράση του Μαρκ Μπλοκ: «Μαυροκορδατικοί, αντι-μαυροκορδατικοί, έλεος! Πείτε μας απλά ποιος ήταν ο Μαυροκορδάτος». Πριν απ' αυτό, όμως, θα όφειλαν να μας πουν πώς έφτασαν στο συμπέρασμά τους, πώς «ρώτησαν» τις μαρτυρίες τους και, κυρίως, σε ποια κοινωνική πραγματικότητα εντάσσουν το άτομο «Μαυροκορδάτος». Πώς θα μπορούσε να γίνει κατανοητός ο ρόλος του κατά τη διάρκεια της στιγμής της επανάστασης, αν δεν κατανοήσει πρώτα ο μη ειδικός την κοινωνία απ' την οποία προέκυψε;

Είναι καιρός, νομίζω, ογδόντα χρόνια μετά την ανάδυση της κοινωνικής ιστορίας, να τεθεί και στο δημόσιο χώρο η επιστημονική συζήτηση για την προεπαναστατική κοινωνία στο σύνολό της, πέρα από «καλούς» και «κακούς» Μεγάλους Έλληνες, Μεγάλες μάχες και ηρωικούς (ή και ολίγον βάρβαρους, αλλά πάντα καλοσιδερωμένους...) αγωνιστές. Έστω και αν η παρουσίαση μιας κοινωνίας όπου επικρατεί η ένδεια δεν προσφέρεται για τηλεοπτικά υπερθεάματα, ενώ μια τέτοια εικόνα ίσως και να προκαλέσει επικίνδυνους συνειρμούς με πολύ οικεία, σημερινά κακά...

_______________

*Ο Πέτρος-Ιωσήφ Στανγκανέλλης είναι ιστορικός

Ημερομηνία δημοσίευσης: 27/03/2011 εφημ. "Η ΑΥΓΗ" 25 & 26 Μαρτίου 2011

ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΣΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΤΟΥ ΔΝΤ

2011-03-19T01:35:00.000-07:00

Για τα έντυπα της επιχείρησή σας με ποιότητα και φιλικές τιμές είμαστε κοντά σας

2011-03-16T02:22:00.000-07:00

εκτύπωση μικρού τιράζ
• Επαγγελματικές κάρτες
• Εταιρικά έντυπα

• Προσκλητήρια γάμου και βάπτισης

• Φάκελοι
• Βιβλία
• Ημερολόγια - Ατζέντες
• Αφίσες
...και ό,τι άλλο έχει σχέση με εκτύπωση

η πολύχρονη εμπειρία μας
είναι η εγγύηση

για ποιότητα στο έντυπο...

Φιλικές τιμές - παράδοση
στο χώρο σας.

Καθημερινά 9.00 το πρωί με 9.00 το βράδυ

Τηλ. 210 8656.731, 22940 99125 (κ. Πέτρο)

email: petrosaivalis@gmail.com

Pantelis Thalassinos_ Ta smyrneika Tragoudia (R) Videoclip

2011-03-02T07:36:00.000-08:00

Edith Piaf - Non, Je ne regrette rien

2011-03-02T07:21:00.000-08:00

Αίτημα για δωρεά βιβλίων και έντυπου υλικού

2011-02-23T09:57:00.000-08:00

Προς: ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΪΒΑΛΗ, υπ’όψη Κου Αϊβαλή

Θεσσαλονίκη, 23 Φεβρουαρίου 2011

Αίτημα για δωρεά βιβλίων και έντυπου υλικού

Αξιότιμοι Κύριοι,
Οι «Ενωμένες Κοινωνίες των Βαλκανίων» [ www.usbngo.gr] είναι μια αστική μη κερδοσκοπική οργάνωση που δημιουργήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 2008 από μια ομάδα δραστήριων νέων με πλούσια εμπειρία γύρω απόεθελοντικά προγράμματα, με κοινωνικές ευαισθησίες και με όραμα την κινητοποίηση των νέων, την ενασχόληση τους με τον εθελοντισμό, την ευαισθητοποίηση τους γύρω από κοινωνικά ζητήματα και την πρόσβαση τους στη γνώση. Ο διαπολιτισμικός διάλογος μεταξύ των νεών της βαλκανικής, αλλά και της ανατολικής Ευρώπης, καθώς και η εκπαίδευση πάνω στα ανθρώπινα δικαιώματα αποτελούν επίσης βασικούς στόχους.
Ανάμεσα στις δραστηριότητές μας συμπεριλαμβάνονται τα εξής:
“Balkan Hot Spot” [www.usb-balkanhotspot.blogspot.com]
Το οποίο είναι ένα πρόγραμμα που συνεχώς εμπλουτίζεται με νέο υλικό. Στα γραφεία μας μπορεί κανείς να βρεί υλικό για τα Βαλκάνια και την Ανατολική Ευρώπη, από μουσική και βιβλία, ως χάρτες και τουριστικούς οδηγούς. Επίσης προσφέρεται πρόσβαση σε ιστοσελίδες με υλικό για τα Βαλκάνια και την
Α. Ευρώπη αλλά γενικότερα η θεματολογία μας δεν περιορίζεται στα Βαλκάνια καθότι τα προγράμματά μας είναι διεθνή. Στη βιβλιοθήκη μας προστίθενται συνεχώς νέα κομμάτια από δωρεές των μελών μας και αυτή τη στιγμή αριθμεί περί τα 800 βιβλία.
“Youth info Spot”
Στο γραφείο μας παρέχεται πρόσβαση σε ηλεκτρονικό υλικό και δίδεται συμβουλευτική υποστήριξη σε θέματα επαγγελματικού προσανατολισμού από ειδικευμένο προσωπικό. Ο φορέας παρέχει χώρο και χρόνο σε κάθε νέο να εκφραστεί, υποστηρίζοντας τον στην υλοποίηση των σκέψεων και ιδεών του καθώς και ενημέρωση και συμμετοχή σε πολλά εκπαιδευτικά και επαγγελματικά προγράμματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ημερίδες, Φεστιβάλ, και Έρευνες
Η οργάνωση μας διοργανώνει με επιτυχία ημερίδες για διάφορα θέματα όπως για παράδειγμα η ημερίδα “Μνήμεs Καππαδοκίας”, κυνήγια θησαυρού, συμμετοχή της οργάνωσης και των εθελοντών μας σε διάφορα φεστιβάλ φωτογραφίας, κινηματογράφου και άλλων εικαστικών και κάθε χρόνο διοργανώνουμε φεστιβάλ νέων στην Πλατεία Αριστοτέλους για τον εορτασμό των γενεθλίων μας. Πραγματοποιούνται επίσης κοινωνιολογικές και πολιτισμικές έρευνες σε συνεργασία με πανεπιστημιακά ιδρύματα και πολιτιστικούς φορείς.
Καθότι η οργάνωσή μας δίνει μεγάλη έμφαση στη χρήση Ηλεκτρονικών Μέσων Ενημέρωσης για την υποστήριξη και αποτελεσματικότητα της δράσης μας, στα γραφεία μας είναι σε λειτουργία και το
“E-Balkans”
Το οποίο έχει να κάνει με ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης όπως
• το ηλεκτρονικό ραδιόφωνο [ www.usb-onair.gr ],
• η ηλεκτρονική τηλεόραση [ www.usb-onair.gr ]
• και η ηλεκτρονική εφημερίδα - βιβλιοθήκη και τις δυνατότητες που παρέχουν στους νέους στο να
εκφραστούν και να επικοινωνήσουν με όλους τους νέους από όλο τον κόσμο.
United Societies of Balkans
Alamanas 9, Agios Pavlos, Thessaloniki, Greece
unitesocietiesofbalkan@yahoo.gr
Tel/ fax: 0030 2310 215629

Ο λόγος που απευθυνόμαστε στις εκδόσεις ΑΪΒΑΛΗ:
Σας απευθύνουμε θερμή παράκληση για υποστήριξη προσδοκώντας την πολύτιμη συνεισφορά σας η
οποία ελπίζουμε να συνίσταται σε δωρεά βιβλίων και έντυπου υλικού γενικότερα, στηριζόμενοι στην
ποιότητα για την οποία είστε γνωστοί, που ήταν και ο λόγος για τον οποίο θεωρήσαμε πως το να σας
ζητήσουμε μια τέτοιου είδους υποστήριξη και προσφορά θα ήταν μια μοναδική ευκαιρία. Μοναδική
ευκαιρία για την ερευνητική μας δραστηριότητα, για τη θεματολογία των προγραμμάτων μας, αλλά
κυρίως για τη βιβλιοθήκη μας. Από τα γραφεία μας περνάνε καθημερινά φοιτητές, νέοι με ανησυχίες, νέα παιδιά που μαθαίνουν για τον οργανισμό μας και μας επισκέπτονται, και μέχρι στιγμής το υλικό μας καλύπτει τις δραστηριότητές μας ως ένα βαθμό. Όσο μεγαλώνουμε όμως, η ανάγκη για καινούριο υλικό μεγαλώνει επίσης κι έτσι στρεφόμαστε σ’εσάς.
Η προσφορά σας -όποιου μεγέθους κι αν είναι- θα αναφέρεται με την ένδειξη «με την υποστήριξη των Εκδόσεων ΑΪΒΑΛΗ» και το logo της επιχείρησης σε όλα τα έντυπα και μη της οργάνωσής μας στο εσωτερικό και το εξωτερικό:
• στις ιστοσελίδες μας με αναφορά της επιχείρησης ως υποστηρικτή
• σε προσκλήσεις
• σε προγράμματα
• σε αφίσες που αναρτώνται σε διάφορα σημεία της Θεσσαλονίκης
• σε ανακοινώσεις σε πανεπιστήμια και φορείς
• σε διάφορες ιστοσελίδες όπου ανακοινώνονται οι πολιτιστικές-πολιτισμικές εκδηλώσεις
• στα σχετικά με τις δράσεις δελτία τύπου που αποστέλλονται στα τοπικά μέσα ενημέρωσης πριν και μετά την πραγματοποίηση των προγραμμάτων μας.
Προσμένοντας τη θετική ανταπόκρισή σας.

Μετά τιμής,

Πρόεδρος

«Ενωμένες Κοινωνίες των Βαλκανίων»

Αριστόδημος Παράσχο

Κυκλοφόρησαν από τις εκδόσεις μας....

2011-02-18T14:10:00.000-08:00

Τυπογραφικές και εκδοτικές εργασίες "Λούσιος"

2011-02-01T09:58:00.000-08:00

ΤΥΠΟΓΡΑΦΙΚEΣ ΕΡΓΑΣIΕΣ

εκτύπωση μικρού τιράζ

• Επαγγελματικές κάρτες

• Εταιρικά έντυπα

* Σφραγίδες

• Φάκελοι
• Βιβλία
• Ημερολόγια - Ατζέντες
• Αφίσες...και ό,τι άλλο έχει σχέση με εκτύπωση

η πολύχρονη εμπειρία μας είναι η εγγύηση για ποιότητα στο έντυπο...
Φιλικές τιμές για τους φίλους μας του face book - παράδοση στο χώρο σας.

Καθημερινά 9.00 το πρωί με 9.00 το βράδυ

* Τηλ. 210 8656731, 22940 99125 (κ. Πέτρο) *

Eκδoσεις ΑΪΒΑΛΗ

Παλαιά και νέα ποίηση: Θεωρία ποίησης

Το “είναι” του χρόνου...

Ευχές για μια χαρούμενη Πρωτοχρονιά και ευτυχές το 2012

ΜΑΤΩΜΕΝΟΣ ΓΑΜΟΣ / Federico García Lorca

(πρωτ. Άννα Συνοδινού)

Εκδήλωση στο Δημαρχείο Διονύσου για το βιβλίο «Διόνυσος - Η αρχαία Ικαρία Αττικής» του Θαν. Κυριαζόπουλου

Τα εκπαιδευτήρια Καίσαρη και η Ελληνική Λέσχη Βιβλίου συνεργάζονται για τη δημιουργία δανειστικής βιβλιοθήκης του Δημοτικού Σχολείου Δημητσάνας και οργανώνουν

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης - Ιθάκη

ΑΦΙΕΡΩΜΑ: Στη θαλασσοδαρμένη ζωή του καπετάνιου, που ταξίδεψε στα πέρατα του κό­σμου...

Γίνετε Μέλος της UNICEF

Εκδόσεις του περιοδικού/εκδόσεις ΥΦΟΣ

ΓΙΟΡΤΗ ΤΟΥ ΚΑΣΤΑΝΟΥ το Σάββατο 29 Οκτωβρίου 2011 στην Καστάνιτσα Αρκαδίας

Στη Βλησιδιά περιμένουν μισό αιώνα να φτιαχτεί δρόμος

ΑΦΙΕΡΩΜΑ: Στον ιστοριοδίφη Νίκου Ι. Κωστάρα - Στη θαλασσοδαρμένη ζωή του καπετάνιου που ταξίδεψε στα πέρατα του κόσμου...

Επείγουσα Eκκληση για τη Σομαλία

Στο Λεωνίδιο θυμούνται τον Γιώργο Σαραντάρη

Οδός Ονείρων - Μάνος Χατζιδάκης

Ο Νοματαίος του Βασίλη Κουνέλη στην Αρκαδία την Παρασκευή 19 Αυγούστου στο Λεβίδι

Παρουσίαση της ποιητικής συλλογής "ΤΟ ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙ ΤΗΣ ΘΛΙΨΗΣ" του ΦΙΛΙΠΠΟΥ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΥ:

Εκδήλωση παρουσίαση της νέας ποιητικής συλλογής του ΦΙΛΙΠΠΟΥ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΥ:

Λογοτεχνικές εκλογές στο Ευρωπαϊκό Κέντρο Τέχνης στην Παιανία

Παρουσίαση των βιβλίων του Πολύβιου Μαργιά απόψε στην Κηφισιά

1821: Διαδρομές εθνικού προσδιορισμού

ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΣΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΤΟΥ ΔΝΤ

Για τα έντυπα της επιχείρησή σας με ποιότητα και φιλικές τιμές είμαστε κοντά σας

Pantelis Thalassinos_ Ta smyrneika Tragoudia (R) Videoclip

Edith Piaf - Non, Je ne regrette rien

Αίτημα για δωρεά βιβλίων και έντυπου υλικού

Κυκλοφόρησαν από τις εκδόσεις μας....

Τυπογραφικές και εκδοτικές εργασίες "Λούσιος"

ΑΦΙΕΡΩΜΑ: Στη θαλασσοδαρμένη ζωή του καπετάνιου, που ταξίδεψε στα πέρατα του κόσμου...